ആറും ഏഴും അദ്ധ്യായം ഒരേ പോലെ തോന്നാം ...ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്ന വ്യത്യാസം ഇത്: അഷ്ടാവക്രമഹര്ഷിയുടെ ത്യജിക്കാന് ഒന്നും ഇല്ല എന്ന ഉപദേശം ജനകമഹാരാജാവ് സ്വാംശീകരിക്കുന്നതാണ് ആറാമദ്ധ്യായത്തില് കണ്ടത്.. ഈ അദ്ധ്യായത്തില് ആ ഭാവസ്ഥിതി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്... ആറാമദ്ധ്യായം ആ അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനമാണെങ്കില് ഏഴാമദ്ധ്യായം ആ ആവസ്ഥയില് നില്ക്കുന്നതാണ്)
കഥയുടെ പശ്ചാത്തലം അനുസരിച്ച് തികഞ്ഞ കര്മ്മയോഗിയും സത്യം സ്വയം അറിഞ്ഞ രാജര്ഷിയുമാണ് ജനകമഹാരാജാവ്. ആ മഹാരാജാവിനു ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശം ഒരു നിമിത്തം മാത്രമാണ്. സ്വയം അറിഞ്ഞ നിജസ്ഥിതിയില് സത്യപ്രകാശം തെളിച്ചു കാട്ടുക; ആ സ്ഥിതിയില് ശിഷ്യനെ ഉറപ്പിച്ചു നിര്ത്തുക മാത്രമാണ് ഗുരു ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യുന്നതും
ജനക ഉവാച
മയ്യനന്തമഹാം ഭോധൌ
വിശ്വപോത ഇതസ്തതഃ
ഭ്രമതി സ്വാന്തവാതേന
ന മമാസ്ത്യസഹിഷ്ണുതാ (1)
ജനകന് പറഞ്ഞു
അന്തമറ്റാഴിയാമെന്നില്
വിശ്വമാം തോണിയെങ്ങുമേ
ചുറ്റുന്നു കാലമാം കാറ്റി-
ലസഹിഷ്ണുതയില്ല മേ (1)
മയ്യനന്തമഹാംഭോധൌ
ജഗദ്വീചീ സ്വഭാവതഃ
ഉദേതുവാസ്തമായാതു
ന മേ വൃദ്ധിര് ന ച ക്ഷതിഃ (2)
അന്തമറ്റാഴിയാമെന്നില്
വിശ്വമാം തിര പൊങ്ങിടും
വീണുപോം തനിയേ തന്നേ
രണ്ടുമുണ്ടാവതില്ല മേ (2)
അന്തമറ്റാഴിയാമെന്നില്
വിശ്വമാം തിര പൊങ്ങിടും
വീണുപോം തനിയേ തന്നേ
വൃദ്ധി, നാശവുമില്ലമേ (2)
മയ്യനന്തമഹാംഭോധൌ
വിശ്വം നാമ വികല്പനാ
അതിശാന്തോ നിരാകാര
ഏതദേവാഹമാസ്ഥിതഃ (3)
അന്തമറ്റാഴിയാമെന്നില്
വിശ്വം കല്പനമാത്രമാം
അതിശാന്തന് നിരാകര-
നേവമുള്ളതു തന്നെ ഞാന് (3)
നാത്മാ ഭാവേഷു നോ ഭാവ-
സ്തത്രാനന്തേ നിരജ്ഞനേ
ഇത്യസക്തോƒസ്പൃഹഃ ശാന്ത
ഏതദേവാഹമാസ്ഥിതഃ (4)
ഭാവമല്ലാത്മാ നിരഞ്ജന്
ഭാവമില്ലാ ശാന്തനായി
ബന്ധവും സംഗവും വിട്ടി-
ട്ടേവമുള്ളതു തന്നെ ഞാന് (4)
അഹോ ചിന്മാത്രമേവാഹം
ഇന്ദ്രജാലോപമം ജഗത്
ഇതി മമ കുതം കുത്ര
ഹേയോപാദേയകല്പനാ (5)
ചിത്തൊന്നു തന്നെ ഞാന് ലോക-
മിന്ദ്രജാലം കണക്കിനേ
ഇതറിഞ്ഞോരെനിക്കുണ്ടോ
ചിന്ത നേടാന് ത്യജിക്കുവാന് (5)
No comments:
Post a Comment