വിഷമവൃത്തം

വൃത്തത്തിലെഴുതാന്‍ മോഹം
ചിത്തേ ഉണ്ടെന്നിരിക്കിലും
വൃത്തത്തിലെഴുതാന്‍ വേണം
ചിത്തേ വാണീ കടാക്ഷവും

വൃത്തല്ലാതുള്ള വിഷമ
വൃത്തത്തിലലയുന്നു ഞാന്‍
വൃത്തിയായ് വൃത്തമായ് വാക്കെന്‍
ചിത്തം ഓതാത്തതെന്തഹോ

ആശംസകള്‍

എന്നാകിലെന്ത് മരണം ഭവിക്കാന്‍
അല്ലാതൊരാള്‍ക്കും ഗതിയേതുമില്ല
നല്ലോണമെല്ലാര്‍ക്കും സഹായമേകി
ഉള്ളോരുകാലം സസുഖം നീ വാഴ്ക

ഒന്ന്

മണ്ണിന്‍ പാത്രത്തില്‍ വെച്ചാ
ജലമതില്‍ കാണും സൂര്യബിംബം നിനച്ചാല്‍
ഒന്നല്ലേറുണ്ട് സൂര്യന്‍
പല പല നിറമാര്‍ന്നോരോ പാത്രത്തിനുള്ളില്‍
ഇല്ലാ ഭേദം നിനയ്ക്കില്‍
പല പല കുടത്തില്‍ നിറച്ചോരു വെള്ളത്തിനും
പിന്നെന്തേവം ഭ്രമിപ്പൂ
പലതല്ലിതൊന്നു താനെന്നോര്‍ക്കാത്തതെന്തേ?

After correction by Kuttettan:
മണ്ണിന്‍ പാത്രത്തില്‍ വെച്ചാല്‍, ജലമതില്‍ തെളിയും രൂപമോര്‍ത്തീടുമെങ്കില്‍
ഒന്നല്ലുണ്ടേറെ സൂര്യന്‍ , പല പല നിറമാര്‍‌ന്നങ്ങു പാത്രത്തിനുള്ളില്‍
ഇല്ലാ ഭേദം നിനയ്ക്കില്‍, പല കുടമതിലായ് വെച്ച വെള്ളത്തിനിന്നും
പിന്നെന്തേവം ഭ്രമിപ്പൂ പലവകയിതുമ ല്ലെന്നതോര്‍ക്കാത്തതെന്തേ ?

കണ്ണീര്‍

കണ്ണില്‍ തുള്ളി തുളുമ്പും
കണ്ണീര്‍ തുള്ളിയെന്തിതേ
കണ്ണിന്‍ കോണിലൂടിന്നു
മണ്ണില്‍ വീണുടഞ്ഞുപോയ്

ദര്‍ശനം

കനിവായ് കാരുണ്യമായ് നീ
മനസ്സില്‍ പെയ്തിറങ്ങവേ
മിഴിയില്‍ തിങ്ങിടും കണ്ണീര്‍
താനേ മിഴിവിട്ടടര്‍ന്നുവോ

 

കഷ്ടം

അറിയേണ്ടറിവെല്ലാമേ
അകമേ അമരുമ്പോഴും
അറിവും തേടിട്ടുലകില്‍
അലയുവതെന്തേ കഷ്ടം

ഭവനം തന്നില്‍ നിറയും
നിധിയെന്നറിയാതെങ്ങും
അലയ്വതു പോലെ തന്നെ
വലയുവതെന്തേ കഷ്ടം

ഞാന്‍

ശോകത്തിന്‍ വിങ്ങും
മിഴിനീര്‍ തുള്ളിയല്ല
ആനന്ദം തുളുമ്പും
കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളിയല്ലോ

താനെന്നഹന്തതന്‍
പാഴ്ജല്പനമല്ല
മത്ചിത്തേ മുഴങ്ങും
അഹമെന്നമന്ത്രം

ദൂരെ തെളിച്ചോരു
ദീപജ്യോതിസ്സുമല്ല
തന്നകമേ തെളിയും
അറിവിന്‍ തെളിവല്ലോ

മന്ത്രം

വരിക ഹ്രിത്പത്മേ
നിറവായ് ചേതനായ്
ജീവചൈതന്യമായ്
പ്രാണനായമരുക

തെളിക ഹ്രിത്കോവിലില്‍
അരുളായ് അറിവായ്
അറിവിന്‍ തെളിവായ്
കനിവായമരുക

അനാചാരത്തിന്‍
വ്യര്‍ ഥചിന്തകളില്‍
തളരാതെ സ്വയമെരിയാതെ
എന്നിലെഞാനായമരുക

ഭേദചിന്തതന്‍
മായാചങ്ങലയില്‍
കുടുങ്ങാതെ സ്വയമൊടുങ്ങാതെ
സത്യമായ് തെളിയുക

ഉണരുക

ഉണരുക ചിത്തപത്മേ
നിറവായും ഉയിരായും
ജീവചൈതന്യതെളിവായ്
അനുദിനമെന്നില്‍ ഞാനായ്

രക്തബീജന്‍

ക്രോധവതീ പുത്രനാകും
രക്തബീജമഹാസുരന്‍
അഹന്താരൂപമാര്‍ന്നെന്തേ
ലോകമെമ്പാടും കാണ്മു ഞാന്‍

അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തില്‍
ഭയമാര്‍ ന്നോതുമെന്മനം
കാളികേ നീയുണര്‍ന്നെന്നില്‍
അഹന്താനാശം ചെയ്യണേ

ഗുരുകാരുണ്യം

അറിവായി തെളിയുമീവരികളില്‍ അലിയുന്ന
താളലയമകതാരിലുണര്‍ന്നീടുവാന്‍  
അറിവിതെന്നകതാരില്‍ താനേ മിടിക്കുമെന്‍ 
ഹ്രിത്സ്പന്ദതാളത്തില്‍ ചേര്‍ന്നലിയാന്‍ 
അനുസ്യൂതമൊഴുകുന്ന കനിവാര്‍ന്നവാക്കുകള്‍ 
അനുദിനം എന്‍ നാവുരച്ചീടുവാന്‍
അറിവറിയൊന്നൊരറിവായരുളായ് ഗുരു
കാരുണ്യമായെന്നില്‍ തെളിയേണമേ
  

അറിയാതെ

താനേ മിടിയ്ക്കുന്ന ഹൃത്തിന്റെ താളം
ശബ്ദഘോഷത്തില്‍ ഞാനും കേട്ടതില്ല
മിഴിപോലുമറിയാതൊഴുകുന്ന മിഴിനീരു
എന്‍  മിഴിയാലെ ഞാനും കണ്ടതില്ല

മണ്ഡനമിശ്രന്റെ തത്ത

വേദം പ്രമാണമെന്നോതും
മണ്ഡനമിശ്രന്റെ തത്ത
മൂകമായ് തന്നെയിരിക്കാന്‍
കാരണമെന്തായിരിക്കാം

കര്‍മ്മത്തിന്‍ പൈങ്കിളിക്കൂട്ടില്‍
ബന്ധനനോവിനാലാമോ
അദ്വൈതസത്യം തന്നുള്ളില്‍
താനെ തെളിവതിനാലോ

ഭാരതത്തില്‍ അന്ന് നിലനിന്നിരുന്ന പല ചിന്താധാരകളെ അദ്വൈതസിദ്ധാന്തത്തില്‍ സമന്വയിപ്പിച്ചു എന്നാണ് കേട്ടിട്ടുള്ളത്. ആ സാഹചര്യത്തില്‍ സമകാലീനനായിരുന്ന മണ്ഡനമിശ്രനും ആയി ഒരു സം വാദം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും അതിനുശേഷം മണ്ഡനമിശ്രനും ശങ്കരശിഷ്യനായി മാറി എന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ശങ്കരാചര്യര്‍ വാദഭിക്ഷയ്ക്കായ് മണ്ഡനമിശ്രനെ കാണാന്‍ പോകുമ്പോള്‍  മണ്ഡനമിശ്രന്റെ ആശ്രമത്തില്‍ 'വേദാഃ പ്രമാണം' എന്ന് സദാ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു തത്ത ഉണ്ടായിരുന്നു അത്രെ. പക്ഷെ പിന്നീട് (വാദത്തിന്റെ അവസാനം അന്നത്തെ നിലവില്‍ നിന്നുരുന്ന രീതി അനുസരിച്ച്) മണ്ഡനമിശ്രനും (കൂടെ സഹധര്‍മ്മിണിയും) ശങ്കരാചാര്യരുടെ കൂടെ ചേര്‍ന്നു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ആ തത്തയെ പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല. (ആ തത്തയെ കുറിച്ചാലോചിക്കുമ്പോള്‍ എന്ത്, എന്തിന്, എന്നറിയാതെ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും മാത്രമായി കഴിയുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ മുഖം ആണ്, മനസ്സില്‍ വരുന്നത്)

ശുഭദിനം

കത്തിയെരിയുന്ന സൂര്യന്‍ തന്നെ
തളര്‍ത്താതിരിക്കണം
ചുറ്റിവീശുന്ന കാറ്റില്‍ നിന്‍ തനു
വിറയ്ക്കാതിരിക്കണം

കുളിര്‍ കോരുന്ന മഞ്ഞില്‍ മനവും
മരവിയ്ക്കാതിരിക്കണം
വിടരും മോഹത്തിന്‍ സൂനം വാടി
ക്കരിയാതെയിരിക്കണം

ആശ്ചര്യം

ആശ്ചര്യം എന്തിതീ മനുഷ്യരെല്ലാം
അമൃതം ത്യജിച്ചിട്ടു വിഷം ഭുജിപ്പൂ

പ്രചോദനം

ആശ്ചര്യമേതത് ഹി മനുഷ്യലോകേ
അമൃതം പരിത്യജ്യ വിഷം പിബന്തി

അര്‍ച്ചന

കണ്ടു പൂങ്കാവനം തന്നില്‍
ചെംപനിനീരിന്‍ മൊട്ടു ഞാന്‍
പൂവിറുത്തു കൊരുത്തൂ ഞാന്‍
ഹാരം ഈശ്വരസേവയായ്

അര്‍പ്പണം ചെയ്തൊരാ പൂവോ
വാടി പോയതിവിസ്മയം
ദേവാര്‍പ്പണം ചെയ്തൊരാ
പൂവാടാനെന്താവാം കാരണം

അത്ഭുതം കൂറിടും നേരം
വിസ്മയാകാരനീശ്വരന്‍
അന്തരംഗത്തില്‍ നിന്നോതി
'വല്‍സാ, എന്തിതില്‍ വിസ്മയം'

പൂജയ്ക്കായ് നീയറുത്തോരാ
പൂവിനും ജീവനില്ലയോ
ദൈവചൈതന്യമാം ജീവന്‍
അറുപ്പതു നീയെന്തിനായ്

ഹിംസ ചെയ്യൊല്ല നീയേതും
എന്റെ നാമത്തിലെങ്കിലും
നല്‍ക നിന്നന്തരംഗത്തില്‍
പൂക്കും പൂവൊന്നുമാത്രമേ

ഇല്ല മറ്റേതു പൂവിന്നും
ഹൃദ്പത്മത്തിന്‍ സുഗന്ധവും
അര്‍ച്ചനചെയ്കിലോ ചൊല്ലാം
പൂവിതൊന്നാലെയാകണം

മണ്‍കുടം

മണ്ണാലെ നിര്‍മ്മിച്ച പാത്രത്തിനുള്ളില്‍
നന്നായി കാണുന്ന സവിതൃപ്രകാശം
മണ്ണാമൊടുവിലാ പാത്രം പൊടിഞ്ഞന്നും
മങ്ങാതെ കാണുന്നു കനിവിന്‍ പ്രകാശം

അറിവിന്‍ നിറവ്

അറിയാതെ അറിയുന്നറിവായമരും
അറിവോളം വരുകില്ലൊരറവിന്‍ വഴിയും
അറിവായറികില്ലകമേ തെളിയും നിറ
കനിവായുണരും അറിവിന്‍ നിറവ്

കണ്ണാടിമാളിക

കണ്ണാടിമാളികയ്ക്കുള്ളിലായ്
കാണുന്നരൂപങ്ങളൊക്കെയും
കാണുമെന്‍ രൂപം താനല്ലയോ
കാണ്മതിനെന്തിത്ര നൊമ്പരം ?

മോഹം

ചൊല്ലുവാനേറെയുണ്ടല്ലോ
ചൊല്ലാന്‍ മോഹവുമുണ്ടു മേ
ചൊല്ലിടാം വാണികാരുണ്യം
വാക്കായെന്നില്‍ പിറക്കുകില്‍

താളം തെറ്റാതെ വാക്കിന്നു
താളമേകീടുവാന്‍ ഗുരു
കാരുണ്യമെന്നുമേ വേണം
ഗര്‍വ്വമില്ലാതിരിക്കണം

എന്നുമാ വാക്കുകള്‍ കോര്‍ത്തു
ഹാരമൊന്നു ഞാന്‍ കോര്‍ക്കുകില്‍
നിന്‍ തിരുപാദപത്മത്തിന്‍
അര്‍ച്ചനയ്ക്കായിരിക്കണം

ആയുധം

ആയുധം മാരകം എന്നും
ചൊല്വതുണ്ടെന്നിരിക്കിലും
ആയുധം തന്നെയായ് ഹിംസ
ചെയ്കയില്ലതു നിശ്ചയം

ആയുധത്തിന്‍ ബലം ഹസ്തം
ഹസ്തത്തിന്റെ ബലം മനം
ആ ബലം തന്നെയാണേറ്റം
എനിയ്ക്കെന്നും ഭയാനകം

മാനവമാനസം തന്നെ
ഹിം സ ചെയ്യുന്നതെപ്പൊഴും
തനിയ്ക്കും അപരന്നായും
വിനാശത്തിന്നുമായ് വരും

പിതാമഹന്‍

യുദ്ധമെല്ലാം കഴിഞ്ഞിന്നും
രണഭൂവില്‍ കിടപ്പു ഞാന്‍
കാരണപുരുഷന്‍ തന്റെ
കാരുണ്യം കാത്തിരുപ്പു ഞാന്‍

തെല്ലുമേ നോവറിഞ്ഞില്ല
പൌത്രന്‍ പാര്‍ത്ഥന്റെയമ്പിനാല്‍
യുദ്ധഭൂവിന്‍ ഞാന്‍ പതിക്കെ
കാലത്തിന്‍ ചതിയല്ലയോ

ചെയ്തിടും പാപമോരോന്നും
യഥാകാലം ശിഖണ്ഡിയായ്
വന്നിടും നേരമൊന്നോര്‍ക്ക
ശസ്ത്രവും വ്യര്‍ത്ഥമായിടും

യുദ്ധമെത്ര ജയിച്ചൂ ഞാന്‍
കുരുവംശത്തിന്‍ നായകന്‍
ഗര്‍വ്വാല്‍ നേടുന്നതിന്നെല്ലാം
ഇതുതാനെന്നുമാവതും

സത്യം ചെയ്തുഞാന്‍ പണ്ടെന്നോ
വംശസംരക്ഷണം വ്രതം
സത്യം രക്ഷിക്കുവാനായ് ഞാന്‍
ഹിംസയെത്രയോ ചെയ്തതും

പ്രബലനാം  കുരുശ്രേഷ്ഠന്‍
പാണിഗ്രഹണം ചെയ്തൊരാ
അബലയാണവിടെ കാണ്മൂ
ശിഖണ്ഡിരൂപമായതാ

കാലം മാറി ബലം പോയി
കുരുവംശം തകര്‍ന്നുപോയ്
അന്ധം അഹന്തവാഴുന്ന
വംശത്തിന്നുവിനാശമായ്

കാലം മാറിവരും കാലം
കാണും സത്യമതെന്തുമോ
കാലത്തില്‍ മാറിടാതുള്ള
കേവലസത്യമൊന്നുതാന്‍

കൃഷ്ണനായ് പാര്‍ത്ഥനായ് മുന്നില്‍
കാലം കാണയിടുമ്പൊഴോ
തേടും  ഞാന്‍ മാതൃസ്പര്‍ശത്തിന്‍
കാരുണ്യമൊന്നുമാത്രമേ

പാര്‍ത്ഥനോ തന്റെ ബാണത്താല്‍
ഗംഗാജലം തരുമ്പോഴോ
കാണുന്നു കണ്ണിലോ കണ്ണന്‍
കേവലാനന്ദരൂപനായ്

മറയും മിഴികളിലോ
കാണാം ആനന്ദനര്‍ത്തനം
സച്ചിദാനന്ദമായ് ചിത്തം
ആടും ആനന്ദനര്‍ത്തനം

പാര്‍ത്ഥസാരഥി

പഞ്ചാശ്വബദ്ധമെന്‍ തേരു
നേര്‍ വഴിക്കുനയിക്കുവാന്‍
പാര്‍ത്ഥസാരഥിയാം നീയേ
തേരിന്‍ സാരഥിയാകണം

ഓര്‍ക്കുക വല്ലപ്പോഴും

ഇന്നു ഞാന്‍ നാളെ നീയെന്നു മറക്കൊല
അതെന്നുമേ സത്യമീലോകത്തിലോര്‍ക്കണം
തൊട്ടുതലോടുന്ന ചന്ദ്രിക പോയ് പിന്നെ
കത്തിജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യനും വന്നിടും

ഭൂമിതന്നന്തരംഗത്തിന്‍ ശോകത്തില്‍
ഒരല്പമാചിത്തം ചലിക്കുമെങ്കില്‍
തട്ടി തകര്‍ന്നുപോം നീ നെയ്തുകൂട്ടുന്ന
സ്വപ്നങ്ങളുമതില്‍ പല സൌധങ്ങളും

നിശ

സ്വര്‍ണ്ണത്തില്‍ മുങ്ങിയോ മാനം
ബോധസൂര്യന്‍ മറഞ്ഞുവോ
കൂരിരുള്‍ മൂടുന്നു പാരില്‍
ലോകം നിദ്രയിലാണ്ടുവോ

രാവണനിഗ്രഹം

രാമാ നിന്‍ ബാണമേറ്റാശിരസ്സുടല്‍ വിട്ടുവീഴാമതെന്നാല്‍
കാണാമായിടത്തില്‍ പുനരൊശിരസ്സുടന്‍ വന്നതായും
താനായ് തന്നിഷ്ടമായമരുമസുരരാജന്‍ തന്നഹന്തയാമീ
ശിരച്ഛേദത്താലാവതില്ല യുധിവിജയമോര്‍ത്തുകൊള്‍ക

കാണാമാഹ്രിത്തടത്തില്‍ ശിവനിലയമതു താന്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി
ബാണം നീ തൊടുക്ക ഉണരുവതിനായഹം ബോധമുള്ളില്‍
താനേ മായുന്നു ചിത്തേ മായാമയമഹന്തതന്‍ ശിരസ്സസംഖ്യം
കാണും നിന്‍ കടാക്ഷം മിഴികളില്‍ തെളിയും നിന്‍ രൂപമായി

പരശുരാമന്‍

ധര്‍മ്മത്തിന്‍ പാലനം രാജ
ധര്‍മ്മമെന്നോര്‍ത്തിടാതേയാ
ധര്‍മ്മപാലകരാം രാജര്‍
ധര്‍മ്മധ്വംസനം ചെയ്യവേ

ധര്‍മ്മസംരക്ഷണാര്‍ത്ഥം ഞാന്‍
കര്‍മ്മത്തിന്‍ മഴുവാലെയാ
ധര്‍മ്മധ്വംസകരെ കൊന്നു
ധര്‍മ്മം പാലിച്ചിരുന്നു പോല്‍

ധര്‍മ്മസ്വരൂപനായ് രാമന്‍
കര്‍മ്മഭൂവില്‍ പിറക്കിലോ
ധര്‍മ്മം നീയെന്നറിഞ്ഞിട്ടെന്‍
കര്‍മ്മം നിന്നിലായര്‍പ്പിക്കാം

തെല്ലും വേണ്ടൊരു സന്ദേഹം
രാമബാണമയച്ചിടാന്‍
കര്‍മ്മത്താല്‍ കൂട്ടിവെച്ചോരെന്‍
പുണ്യത്തില്‍ തന്നെയായിടാം

കര്‍മ്മത്തില്‍ ബദ്ധമെന്‍ ചിത്തം
കര്‍മ്മനാശാം വരിക്കയാം
കര്‍മ്മപാശം മുറിച്ചീടും
മോക്ഷം കാത്തിരിക്കയാം

അദ്വൈതം

താനായ് തന്നെതാനായ്
തന്നിലെ താനുമായ്
താനും ചേര്‍ന്നിരിക്കില്‍
അവിടെ തെളിയുമാ
ചിന്തതന്‍ ലാസ്യമോര്‍ത്താല്‍
തന്‍ മുന്നില്‍ കാണുന്ന ലോകം
അതില്‍ വിരിയുമാനന്ദസൂനം
തന്നില്‍ കാണാം തെളിഞ്ഞാ
തെളിയുമുലകും താനും
രണ്ടല്ലതൊന്നുതന്നെ

ഹാരം

തന്നുള്ളില്‍ പൂത്തുലഞ്ഞാ
പല പല ചിന്തതന്‍ പൂക്കളാടും
ആരാമം തന്നെയല്ലോ
മമപ്രിയമാനസമെന്നതോര്‍ക്കില്‍
ഇന്നീ വീഴുന്ന പൂക്കളതു
കൊരുത്തോരു ഹാരം ഞാന്‍ തീര്‍ക്കില്‍
ചൊല്ലാനാകില്ല ചൊല്ലാ
മതിനൊരുപേര്‍ കവിതയെന്നോര്‍ത്തുകൊള്‍ക

സാഗരം ശാന്തം

ചിന്തയാലലലതെല്ലും
ചഞ്ചലം ചിത്തമെങ്കിലും
ചൊല്ലിടാമാഴക്കടലും
മര്‍ത്ത്യചിത്തവുമൊരുപോല്‍

അലയായുയരും പിന്നെ
തിരയായലറുമ്പൊഴും
ആഴിതന്നാഴത്തെന്നെന്നും
സാഗരം ശാന്തമല്ലയോ

ഉള്‍കാഴ്ച്ച

കണ്ണാല്‍ കാണുന്നു ഞാനും,
ഉലകിലുളവാം കാഴ്ചയെല്ലാമെനിയ്ക്ക്
എന്നാലും കാണ്മതില്ലാ
എന്മിഴിയില്‍ തെളിയുമാ കാഴ്ചകാട്ടുന്ന കണ്ണും
കണ്ണും കാണുന്ന കണ്ണും
അതിനു തെളിവേകുന്നൊരാദിപ്രകാശം
കാണുനുള്ളില്‍ തെളിക
തവ കരുണയുണരുമാ മൂന്നാം കണ്ണിനാലെ

ആത്മഗതം

ദുഃഖത്തിലെരിയാമെന്റെ ചിത്തം 
സംസാരതീയിനാല്‍ വെന്തുരുകാം 
എങ്കിലുമാതാപം മറ്റൊരാള്‍ക്കും 
തന്നുള്ളം തപിക്കാനിടയായിടില്ല

തര്‍പ്പണം

നിര്‍ത്താതുള്ളം തപിച്ചും
അതിലുളവാം തന്റെ ദുഖം മറച്ചും
ജീവന്നാധാരമാമൊളി
സകലമനുജര്‍ക്കു നല്‍കിടാനെന്നവണ്ണം
എന്നും കാലേയുണര്‍ന്നും
മൃദുമധുരസ്മേരാന്വിതം തൊട്ടുണര്‍ത്തും
സൂര്യന്നായിന്നു നല്‍കാമിനി
നിറമിഴിനീരതിനാല്‍ തര്‍പ്പണം ഞാന്‍

പ്രാര്‍ത്ഥന

തെറ്റാമെന്‍ പദവിന്യാസം 
തെറ്റാമോതുന്ന വാക്കുകള്‍ 
തെറ്റെല്ലാം തീര്‍ ക്കുവാനമ്മേ
തെറ്റാത്തുള്‍ക്കാഴ്ച നല്‍കണേ

ആര്?

അഹമഹമെന്നമന്ത്രം
അഹന്തലേശമില്ലാ
തെന്നിലുമഹര്‍ നിശം
ചൊല്ലീടുന്നവനാരോ

കഷ്ടം

പലമതം പലതായ് പറയും
പലതല്ലൊരുപൊരുളാം സത്യം
പലകുറി നിരുപിച്ചെന്നാല്‍
പലതല്ലൊരുപൊരുളെന്നറിയാം

പലരുമിതറിയാതല്ലോ
പറയും പല ഭേദവിചാരം
പലകുറി കലഹവുമൊടുവില്‍
പലതായ് പിരിയും കഷ്ടം

സ്നേഹം

സ്നേഹമെന്‍ മിഴികളില്‍
മിഴിനീര്‍ നിറയ്ക്കുമ്പോള്‍
സ്നേഹമെന്‍ കരളിനെ
ചിതയായെരിക്കുമ്പോള്‍

സ്നേഹമാണുലകത്തില്‍
ഏകസാരമാം പൊരുളെ-
ന്നോതിയ കവിമത-
മറിയാതോര്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍

കരളിനെയെരിക്കുന്ന
കദനമാണോ സ്നേഹം?
മിഴിയില്‍ വിതുമ്പുമെന്‍
മിഴിനീരിന്‍ മുത്തതാമോ?

അകമേ നിന്നിതുകേട്ട്
ചൊല്ലുന്നുണ്ടീവണ്ണമാരോ
കദനല്ല കണ്ണുനീരിന്‍
തുള്ളിയുമല്ല നൂനം

താനേ തന്നകതാരില്‍
താന്‍ പോലുമറിയാതെ
മധുരം പകര്‍ന്നേകും
മധുവിന്‍ കണമല്ലോ

വ്യാപാരപൊരുളല്ല സ്വാര്‍ത്ഥ-
മോഹവുമല്ല തെല്ലും
ഭ്രാന്തമാം മനസ്സിന്റെ
കാമവിഭ്രാന്തിയുമല്ല

പ്രേമായ് കരുണയായ്
ആശ്രിതവാല്‍സല്യമായ്
കണ്ടിടാമവനിയിതില്‍
സ്നേഹത്തിന്‍ പലരൂപം

മാധുര്യമിതിന്‍  സത്യം
മാധുര്യമിതില്‍  നിത്യം
മധുരമാം മധുവിലും
മാധുര്യമേറും രസം

ഒരു പുഴയുടെ വിലാപം

പണ്ടു നിന്നാകാശത്തില്‍
കൂരിരുള്‍ മൂടുമ്പോഴ് ഞാന്‍
മിഴിനീര്‍ മറച്ചൊരു
മഴവില്‍ കാട്ടിതന്നു

പിന്നെയെന്‍ പാദം തെറ്റി
മലമുകളില്‍ ചെന്നു വീണു
ഒഴുകി വന്നു നിന്നെ
തേടി ഞാനരുവിയായ്

തെളിനീര്‍ ദാഹജലം
നിനക്കായ് പകരുവാന്‍
നിന്നരികേ വന്നണഞ്ഞു
ചെറിയോരരുവിയായ്

എന്നെ നീയറിഞ്ഞില്ലെന്‍
സ്നേഹവായ്പറിഞ്ഞില്ല
എനിയ്ക്കും വിലപേശി
വില്‍ക്കാനായ് വയ്ക്കുന്നു നീ

ഒരു തിരിച്ചറിവ്

എന്നുമേ നാവിലെഴും വാക്കിന്റെയാദിസ്പന്ദം
ഒന്നു താന്‍ മനസ്സിലെന്‍  ചിന്തയെന്നോര്‍ത്തീടുമ്പോള്‍
വൃത്തിയായെന്നും വേണം മനോവൃത്തിയതു നൂനം
എന്നുമെന്നകകാമ്പില്‍ നിന്‍ കാരുണ്യമൊഴുകണം

ആദികാവ്യം

മഞ്ഞായുറച്ച ഹിമശൈലമതിനുള്ളില്‍ നിന്നും
വന്നീടുമാകരുണയാര്‍ന്നൊരു ഗംഗ പോലെ
നന്നായ് തപിച്ചു പരജീവനെഴും ദുഖമോര്‍ത്താ
ണന്നാദ്യമായാകവിമനസ്സിലുണര്‍ന്നു കാവ്യം

ആദികവി

താന്‍ ചെയ്തിടുന്ന തപസ്സിനു വിഘ്നമെന്നോത്തതല്ല
തന്‍ കാര്യസിദ്ധി തെല്ലു നിനച്ചേവമുരചെയ്തതല്ല
നീറുന്നപരജീവനിലേറ്റം കനിഞ്ഞു താനെയുണര്‍ ന്നു
കവിതായ് വിരിഞ്ഞാദികവിമനസ്സിനെന്‍ പ്രണാമം

ഞാന്‍

താനാരെന്നു കേള്‍വിക്കെന്നും
ഞാനെന്നുമറുപടി
ഓതുമെന്‍ നാവതിന്റെ
പൊരുളെന്തറിയുന്നു

നാവിന്നു ബലമേകി
നാവിലെ മൊഴിയായി
നാവിലൂടോതുന്നതാം
നാദത്തിന്നാദിസ്പന്ദം

സ്പന്ദിപ്പതിന്റെയൂര്‍ജ്ജമാ
ഊര്‍ജ്ജത്തിന്‍ പ്രഭവവും
നിനയ്ക്കിലെത്തീടുമാ
പൊരുളില്‍ തന്നെയെന്നും

മാറുന്നകാലം?

ചന്തയല്ലിതു ക്ലാസാണെ
ന്നോര്‍ക്കയെന്നും പിന്നെ
അച്ചടക്കത്തോടിരിക്ക്യണം
നീ നല്‍സമൂഹത്തിലെന്നും

എന്നൊക്കെ പഠിപ്പിച്ചാ
ബാല്യവും കടന്നു പോയി
മാറിപോയി കാലമൊത്തീ
ഞാന്‍ തന്നെ മാറിപോയോ

മാര്‍ക്കറ്റിന്‍ പ്രിയമെന്ത്
അല്ലാത്തതുമെന്ത് ഇന്നു
മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വിലപേശും
മാനുഷ്യമൂല്യത്തിന്നും

അറിക മാര്‍ക്കറ്റിലി
ന്നെത്രമേല്‍ ലാഭമെന്നും
മൂല്യമുയരുന്നതിന്‍
തോതിയിനിയെന്തെന്നതും

കോര്‍പൊറേറ്റ് ലോകത്തിലെ
ചില്ലിട്ട കൂട്ടില്‍ നിന്നും
ഉയരുമെന്റെ ശബ്ദം
എനിയ്ക്കുമന്യമിന്നും

എങ്കിലും ഉയരുമാ
ശബ്ദമെന്നും കേള്‍ക്കാം
പഞ്ജരത്തില്‍ ബദ്ധമായ
കിളിതന്‍ മൊഴി തന്നെ

തെറ്റുയതെന്താകാം ഞാന്‍
പഠിച്ച പാഠങ്ങളോ
കാലത്തിന്‍ ഗതിയ്ക്കൊത്തു
മാറാത്തൊരെന്മനസ്സോ

പാവം മനുഷ്യന്‍

മഴയെ പേടിക്കുന്ന പാവമീ മനുഷനോ
ആകാശം മൂടാനെത്ര കുടകള്‍ ചൂടിയാലും 
ഒരു കാറ്റടിച്ചെന്നാലുലയുകില്ലേ? വേഷം 
കെട്ടെല്ലാം നനഞ്ഞിവന്‍ വലയുകയുമില്ലേ?

സംശയം

ഏകമാം ബിന്ദുവിന്‍ ചുറ്റും
തുല്യദുരത്തിലെന്നോണം ​
ചുറ്റുന്ന ബിന്ദുവിന്‍ പഥം
അതിന്‍ പേരാം വൃത്തമെന്നാല്‍

ബൈന്ദവസ്ഥാനവും തേടി
ചുറ്റിടുമെന്‍ ചിത്തിലെന്തേ
വൃത്ത്മായി വ്യക്തമായൊ
രാവാക്കുകളുണരാത്തൂ

ഇടയനെ തേടി

ചിന്തയാം പൈക്കള്‍ ക്കിടയിലായ് തെളിയു
മെന്‍ പ്രിയാമെന്നിടയനെവിടെ
മാമകജീവനാം മുരളിക തേടുന്നു
മായാമയനാമെന്‍ കണ്ണനെവിടെ

പിഴവ്

പഴയ ക്ലാസ് മുറിയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍  കൂട്ടുകാരുമായ് കലപില കൂട്ടുമ്പോള്‍  ടീച്ചറുടെ ശാസന ഉയരുന്നതറിയുന്നു, ചെവിയില്‍ മുഴങ്ങുന്നു..'ഇതെന്താ ചന്തയോ, ഇങ്ങിനെ ബഹളം വെയ്ക്കാന്‍ '...ഇന്ന് വളരുന്ന സംസ്കാരത്തില്‍, പരിഷ്കാരത്തില്‍, ഉയരുന്ന ആഹ്വാനത്തില്‍ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നു എന്റെ തന്നെ ശബ്ദം, ചില്ലുകൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്കകത്തുനിന്നും ഉയരുന്ന ശബ്ദം ...'മാര്‍ക്കറ്റ്' ആണ്, കേന്ദ്രം ...മാര്‍ക്കറ്റിനു ചേര്‍ന്നപടി പെരുമാറണം ജീവിതത്തില്‍ പുരോഗതി നേടുവാന്‍ ....' ഈ തിരിഞ്ഞു നോട്ടത്തില്‍ ഒരു തിരിച്ചറിവ് തിരയുന്നത്. പിഴച്ചതെനിയ്ക്കോ എന്റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ക്കോ?

സത്യപ്രകാശം

മിഴിയാലെ കാണുന്നസത്യമാ
മിഴിയില്‍ തെളിയ്ക്കുന്ന സത്യം
മായുന്നലോകത്തില്‍ മായാതെയെന്നുമേ
തെളിവായ് തെളിയും പ്രകാശം

അജ്ഞാനം

തപസ്വിയല്ല ഞാനോതീടാം
തപം ചെയ്കയുമല്ലെടോ
തപിയ്ക്കുന്മനമോ കഷ്ടം
അജ്ഞാനതാപത്താലിതാ

സത്യപ്രകാശം

മിഴിയാലെ കാണുന്നസത്യമാ
മിഴിയില്‍ തെളിയ്ക്കുന്ന സത്യം
മായുന്നലോകത്തില്‍ മായാതെയെന്നുമേ
തെളിവായ് തെളിയും പ്രകാശം

മിഴികള്‍

ദന്തഗോപുരത്തിലിരിക്കുന്നു നാവാ
നാവിനെ തെല്ലുമേ നമ്പിടൊല്ലാ
തോന്നുന്നതെന്തുമേയോതിടാമെന്നാ
ലതില്‍ സത്യമെന്തുള്ളതെന്നാരറിവൂ

പൊയ്വാക്കുരക്കാന്‍ മടിക്കും മിഴിയിലോ
എന്നുമേ കാണും മിഴിനീരുമാത്രം
എന്നും മിഴിനീര്‍ നിറഞ്ഞൊരാകണ്‍കളില്‍
കണ്ടിടാം സത്യമെന്നോര്‍ത്തുകൊള്‍ക

മത്സ്യം

പണ്ടൊരുനാളിലെന്‍ കൈകളി,
ലത്ഭുതം വന്നണഞ്ഞതാം മത്സ്യം
വിസ്മയമാംവിധമന്നു നീയെന്നോടു
ചൊന്നതോര്‍ക്കുണ്ടു ഞാനിന്നും

കണ്ടിരിക്കെ തന്നെ നിറഞ്ഞു മിഴികളു
മെന്മാനസപാത്രവുമെല്ലാം
അന്നു മറഞ്ഞു നീ, ആഴിയ്ക്കകത്തി
ലാഴങ്ങളീല്‍ പോയ് മറഞ്ഞു

നിന്നുടെ വാഗ്ദത്തപ്രളയത്തിനായി
ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുവിന്നും
ജീവിതനൌകയില്‍ പ്രാണനുംപേറി
ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുവിന്നും

കേവലസത്യം

താനെമിടിക്കുന്ന ചിത്ത, മാചിത്തം
താനെ ജപിക്കുന്ന മന്ത്രം
തന്നിലെതാനായു, മെന്നിലെഞാനായു
മെന്നുമിരിക്കുന്നസത്യം

താനെയിരിക്കുന്ന സത്യ, മകതാരില്‍
താനായിരിക്കുന്ന സത്യം
താനെന്നഞാനെന്നഭേദില്ലാതെല്ലാരുമേ
താനെന്നറിയുന്ന സത്യം

താനെന്നഹങ്കാരം മായുമ്പൊഴുള്ളിലായ്
താനെതെളിയുന്ന സത്യം
താനെന്നഹംബോധമാത്രപ്രകാശമായ്
തന്നുള്ളില്‍ കാണുന്ന സത്യം

താനെന്നും കാണുന്നലോകത്തെ
കാണുന്നതാനെന്നശാശ്വതസത്യം
തന്നെമറന്നിട്ടുതന്നില്‍ രമിക്കുന്ന
താനെന്ന കേവലസത്യം