മനമിതതിചപലം മത്തനാം മര്ക്കടം പോല്,
പശുപതിപദയുഗ്മേ എന്നര്ഘ്യമായേറ്റുകൊള്ക
അരുതരുതൊരുവിളംബം കരുണാപാശത്താല് കെട്ടി
തവ ചരണഭക്ത്യാല് മുക്തിയുമേകിടണേ നീ
മനമിതില് നിറയുന്നു ഭക്തിയല്ലര്ത്ഥമോഹം
പനിമതിമുഖരൂപം പൂണ്ടമലരമ്പശസ്ത്രം
പശുപതിചരണയുഗ്മം തന്നെയല്ലാതെയില്ലാ
ഇതിനൊരുപരിഹാരം കാണ്മു ഞാനീവിപത്തില്
പ്രചോദനം : ശിവാനന്ദലഹരി
സദാ മോഹാടവ്യാം ചരതി യുവതിനാം കുചഗിരൌ
നടത്യാശാശാഖാസ്വടതി ഝടിതി സ്വൈരമഭിതഃ
കപാലിന് ഭിക്ഷോ മേ ഹ്രിദയകപിമത്യന്തചപലം
ദ്രുഢം ഭക്ത്യാ ബദ്ധ്വാ ശിവ ഭവദധീനം കുരു വിഭോ
ലക്ഷ്മിചഞ്ചലയാകാമൊടുവിലായ്
വിഷ്ണുപാദത്തിങ്കലെത്തും വരെയ്ക്കുമേ
വിഷ്ണുപാദമണയ്കിലോ ലക്ഷ്മിയും
വിഷ്ണുപാദം വിട്ടകലാറുമില്ലല്ലോ
തന്നില് കാണാത്ത യാതൊന്നും
മണ്ണില് കാണാവതല്ലെടോ
കണ്ണാല് കാണില്ലയെന്നാലും
തന്നുള്ളില് കാണുന്നതില്ലയോ
കവിത ഞാനെഴുതാറുമില്ലേതുമെന്സഖേ
കവിതയെഴുതാനെനിയ്ക്കറികയുമില്ലെടോ
അകതാരിലുണരുവതോരോന്നെടുത്തൊ-
രുഹാരമൊരുക്കയതൊന്നേയെനിയ്ക്കാവൂ
മതമല്ല മദമാണ്, മനതാരിലെങ്കിലാ-
മതമോതും മനുജനെ ഭയമെനിയ്ക്ക്
മിതമല്ല മതമിന്ന്, മനുജനെയലട്ടുന്ന-
മദമാകില് മതവും ഭയമെനിയ്ക്ക്
അകതാരില് വിടരുന്നഹൃദയപത്മത്തിങ്ക-
ലൊരുദീപം തെളിയുവതിനെന്തുഹേതു?
ഇരുമിഴികളിലറിയാതെ നിറയുന്നകണ്ണീരും
മിഴിയിതളുവിട്ടൊഴുകുവാനെന്തുഹേതു?
ഒരുവേളയവിടുത്തെ പാദപത്മത്തില്
നിന്നൊരുധൂളിയെന്മേല് പതിച്ചതാകാം
ഒരുവേളയവിടുത്തെ താമരക്കണ്ണെന്മേല്
കരുണാകടാക്ഷം ചൊരിഞ്ഞതാകാം
കണ്ണിനാലേതുമേ കാണുവാനാകാത്ത
കണ്ണനെ കാണുവാനെന്തു നല്ലൂ?
കണ്ണടച്ചുള്ളമുരുകി നിനയ്ക്കുകില്
കണ്ണനെ കാണാകുമെന്നു ചൊല്വൂ
കണ്ണാല് കാണുമാറാകില്ലയെങ്കിലും
കണ്ണനെ കാണാമകകണ്ണിനാല്
കണ്ണിനെ കാണുമകകണ്ണായുള്ളതും
കണ്ണനവന് താനെന്നത്രെ ചൊല്വൂ
അകതാരിലുറകൂടും നോവെന്നും കടയുകി-
ലതിലൂറൂം വെണ്ണ മധുരമെന്നറിവു ഞാന്
അതുമെടുത്തകമേയുറിലായ് വെയ്ക്കിലോ
അതെടുക്കാനവനുമെത്തുമെന്നറിവു ഞാന്
മനതാരിന്നുറിയിലെ നവനീതമാധുര്യമവ-
നെന്നും പ്രിയതരമെന്നത്രെ കേള്പ്പു ഞാന്
ഉറിനിറയെ വെണ്ണയും വെച്ചു ഞാനെത്ര നാള്
കാത്തിരിപ്പൂ നിന്നെ കാണുവാനായഹോ
ഉറിയിതില് നവനീതം പോരാഞ്ഞിട്ടാകുമോ
അതിലില്ല മാധുര്യമെന്നാകയാലാകുമോ
മധുരമന്ദസ്മിതം തൂകമാകണ്ണനെന്
സവിധത്തിലെന്തിനിയും വന്നതുമില്ലെടോ?
ഉള്ളത്തിലെന്നുമേയുള്ളതായുള്ളത്
മനസ്സല്ല, മനസ്സെന്നതുള്ളതല്ല
മനസ്സെന്നും ചിന്തതന് കൂട്ടമല്ലേ
ചിന്തയില്ലായ്കില് മനസ്സുമില്ലയത്രേ
ഉലകിതിരുളിലാഴുമ്പൊഴും കാണുന്നെ-
ന്നകക്കണ്ണിന്നൊളിയായ് നിന് ദിവ്യമാം രൂപം
അകതാരിന്നിരുളിലും തെളിയുന്നതുണ്ടെന്നും
കനിവാര്ന്നുപുഞ്ചിരിതൂകുന്നനിന്മുഖം
പൊയ്മുഖമിന്നും ഭയമാണെനിയ്ക്ക്
പൊയ്വാക്കുരയ്ക്കാന് മടിയാണെനിയ്ക്ക്
പൊയ്വാക്കുരയ്ക്കാന് മടിയ്ക്കാത്തനാവിനെ
പൊയ്യല്ലയിന്നും ഭയമാണെനിയ്ക്ക്
കാലം രണ്ടേ കഷ്ടമുള്ളൂ
വാഴ്വിലാകെയെന്നുചൊല്ലാം
ഒന്നു നീയിങ്ങണയ്വതിന് മുന്
വേറൊന്നു നീ പോയശേഷം
പ്രചോദനം:
വക്ത് സാരീ സിന്ദ്ഗീ മേം ദോ ഹി ഗുസ്-രേ ഹേ കഠിന്
ഇക് തേരേ ആനേ കെ പെഹ്-ലെ, ഇക് തേരേ ജാനേ കെ ബാത്ത്
സ്നേഹാമൃതം നല്കും മോഹിനീരൂപവും
മായായാമതുമാഞ്ഞുപോയേ മതിയാവുള്ളൂ
തന്നുള്ളിലില്ലാത്തതൊന്നുമേ കാണില്ല
മന്നിതില് ശാശ്വതമെന്നത്രെ കേള്പ്പു ഞാന്
മനസ്സിന്റെമൊഴിയേതും കേള്ക്കാതിരിയ്ക്കരുത്
മനം നൊന്തുപാടുമ്പോള് താളം പിടിയ്ക്കരുത്
കരള് നീറിയെരിയുമ്പോള് കരയാതിരിയ്ക്കരുത്
മിഴിനീരുപൊഴിയുമ്പോള് കാണാതിരിയ്ക്കരുത്
ഉള്ളവനുള്ളത്തിലുള്ളതും കണ്ണീര്
ഇല്ലാത്തവനെന്നുമുള്ളതും കണ്ണീര്
ഉള്ളിതുറന്നതിന്നുള്ളം തിരയുമ്പോള്
തള്ളിവരുന്നതുണ്ടിതെന്നുമീ കണ്ണീര്
ഉള്ളതുകാണുവാനുള്ളിത്തൊലിപൊളി-
ച്ചുള്ളില് ഞാന് നോക്കുമ്പോള് വന്നതും കണ്ണീര്
ഉള്ളിതന്നുള്ളിലൊന്നുമില്ലെന്നറി-
ഞ്ഞുള്ളം തപിയ്ക്കുമ്പോള് വന്നതും കണ്ണീര്
ഉള്ളതുകാണുവാന് തന്റെയുള്ളില് തന്നെ
ചെന്നുതിരയുമ്പോള് വന്നതും കണ്ണീര്
ഉള്ളതിപൊരുളേകമുള്ളില് തെളിയുമ്പോള്
കണ്ണില് നിറയ്വതുമെന്നുമീ കണ്ണീര്
നോവിച്ചതില്ലെന്നെയിത്രമേലേതുമേ
മോഹത്തിലേറ്റുള്ളോരോമുറിവുപോലെ
മോഹിപ്പതിപ്പൊഴുമിതെന്തേ വിചിത്രം
നോവേറ്റുതേങ്ങുന്നൊരെന്മനസ്സുതന്നെ
അനന്തമായുള്ളതുണ്ടൊന്നിലുമേറെയെങ്കില്
അനന്തമെന്നതിനെ ചൊല്ലിടാമോ?
ഉണ്മയൊരുവേള പലതായി കാണ്കിലുമത്
പലതെന്നുതോന്നുവതുണ്മയാമോ?
ലളിതമെന്മലയാളം മധുരം മനോഹരം
തരളമെന്മമാനസം കേവലാനന്ദസാന്ദ്രം
സുഖദമീധരയിലെ ജീവിതവും സുകൃതം
കരുണമയനവന് തന്റെകാരുണ്യസ്പര്ശം
മാനത്തുവിമാനങ്ങള് പാറിപറന്നോട്ടെ
പാതയില് കാറുകള് പാഞ്ഞുനടന്നോട്ടെ
താണ്ടുവാനില്ലേറെദൂരമെനിയ്ക്കാകയാല്
മന്ദം നടന്നു ഞാനാനന്ദം നുകര്ന്നോട്ടെ
മനോബുദ്ധി രണ്ടുമേ നമ്പിടാതെന്സഖേ
മഹാമായതന്നിരുകരങ്ങളിതെന്നറിക നീ
മഹാമായകാട്ടും ദിവാസ്വപ്നങ്ങളിലല്ലുണ്മ
മഹേന്ദ്രജാലമിതുകാണുമകണ്ണുകളാണുണ്മ
'അഹം' ആവാം 'വയം' പക്ഷെ ആര് ആവും സ്വയം? :)
അഹം എന്നതിന്റെ ബഹുവചനം ആണല്ലൊ വയം അഥവാ നമ്മള് എന്നത്. 'ഞാന്' 'എന്റെ' എന്ന സ്വാര്ത്ഥചിന്തകള് വെടിയണം എന്ന് പറയുമ്പോള് പലപ്പോഴും പലരും അത് ചെയ്ത് കാണിയ്ക്കാറില്ല... ഹിന്ദിക്കാര് പറയണത് പോലെ ഹാഥീ കാ ദാന്ത് ഖാനേ കാ ഏക് ദിഖാനേ കാ ഏക് (ആനയുടെ പല്ല് കാണിയ്ക്കാനുള്ളതൊന്ന്, തിന്നുവാന് മറ്റൊന്നും!)
സംസ്കൃതം പഠിയ്ക്കുമ്പോള് സിദ്ധരൂപം (അതായത് നാമരൂപങ്ങളുടെ വചനങ്ങളുടെ വ്യത്യാസവും (ഏക, ദ്വി, ബഹു) വിഭക്തി (പ്രഥമ മുതല് സപ്തമി വരെ) ) പഠിച്ചിരുന്നു കുട്ടിക്കാലത്ത്; അതില് അഹം എന്നതിന്റെ പ്രഥമ ഇങ്ങിനെ ആണ് കൊടുത്തിരിയ്ക്കുന്നത് "അഹം ആവാം വയം".. അഹം ഏകവചനവും ആവാം എന്നത് ദ്വിവചനവും വയം എന്നത് ബഹുവചനവും ...ആവാം എന്നതിന് അഹം എന്നതിന്റെ ദ്വിവചനം അല്ലാതെ മലയാള വാക്കിന്റെ അര്ത്ഥത്തില് പ്രയോഗിയ്ക്കുക എന്ന ഒരു കുസൃതി കൂടി ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നു.
നിത്യമല്ലാതുള്ള മായികകാഴ്ചയില്
നിത്യമെന് മാനസം മുഴുകുന്നുവെങ്കിലും
നിത്യപ്പൊരുളിന്റെ സത്യപ്രകാശവും
നിത്യവുമുള്ളില് തെളിയുന്നതുമുണ്ട്
സത്യപ്രകാശപ്പൊലിമയിലെന്മനം
നിത്യവും കാണുന്നുലോകമെന്നാകിലും
നിത്യമനിത്യമാം ലോകത്തിലെന്മനം
സത്യപ്രകാശം തിരയുന്നതെന്തിനായ് ?
സത്യമേ നിത്യമായുള്ളതായറികിലും
സത്യമനിത്യത്തില് തേടുവതെന്തിനായ്
നിത്യപ്പൊരുളാകും സത്യമെന്നുള്ളിലും
നിത്യം പ്രകാശിപ്പതിന്നാലെയാകുമോ?
തോന്നുന്നതൊക്കെയും ചൊല്ലുവാനുള്ളൊരു
സ്വാതന്ത്ര്യമല്ലെടോ സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നത്
തോന്നുന്നതൊക്കെയും ചെയ്യുവാനുള്ളൊരു
സ്വാതന്ത്ര്യവുമല്ല സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നത്
കര്മ്മപഥങ്ങളിലൊന്നിച്ചുനീങ്ങുവാന്
ധര്മ്മമാര്ഗ്ഗത്തില് സഞ്ചരിച്ചീടുവാന്
നല്ലൊരുനാളെയ്ക്കായ് നല്ലൊരുനാടിനായ്
നന്മചെയ്യാനാട്ടെ സ്വാതന്ത്ര്യമെന്നുമേ
മാനസം ശാന്തമാണിന്നു
ഓടിത്തളര്ന്നകാറ്റിനെ പോലെ
ആടിത്തകര്ന്നതിരകളെ പോലെ
മാനസം മൂകമാണിന്നു
അലറിമടുത്തവാനം പോലെ
പാടാന് മറന്നകുയിലിനെപോലെ
മാനസം ശൂന്യമാണിന്നു
പെയ്തൊഴിഞ്ഞമേഘം പോലെ
ദാഹനീരില്ലാത്തനദിയെ പോലെ
നേരോതുന്നനാവുണ്ട്
നോവേകുന്നനേരുണ്ട്
നീറീടുന്നനോവുണ്ട്
നീറുന്നൊരുനോവെന്റെ
നേരായിവിടെന്നൂണ്ട്
ചാരത്തണഞ്ഞെന്നെത്തൊട്ടുണര്ത്തുന്നവന്
ദൂരേയ്ക്കകന്നെന്നില് നോവുപകര്ന്നവന്
ദൂരയെല്ലേറ്റമരികത്തിരുന്നിട്ടും
കാണുവാനാകാതെതന്നെമറപ്പവന്
കണ്ണിനും കണ്ണായിട്ടെന്നിലിരിപ്പവന്
കാണാത്തകാരുണ്യരൂപനായുള്ളവന്
കണ്ണിലെ കണ്ണുനീരായുമിരിപ്പവന്
കണ്ണുനീരൊപ്പുമാകൈയ്യുമവനല്ലോ
പുഞ്ചിരിതൂകുന്നസാന്ത്വനമാണവന്
നെഞ്ചകം തേടുന്നസ്നേഹത്തിടമ്പവന്
കൊഞ്ചുന്നപൈതലില് സൌന്ദര്യമാര്ന്നവന്
പഞ്ചബാണോപമപ്രേമസ്വരൂപനും
കാര്മുകില് കാണുമ്പോളാടും മയിലുപോ-
ലാടുമെന് മാനസം കാണുന്നവനവന്
ആടുമെന് മാനസമാടുന്നതിന്നൊപ്പം
ആടുന്നകേവലാനന്ദസ്വരൂപനാം
മന്ദം നടന്നെന്നരികത്തുവന്നിന്നു
മന്ദസ്മിതം തൂകിനില്പവനാരിവന്?
മന്ദാനിലന് മൂളും വേണുഗാനം കേട്ടെ-
ന്നുള്ളം തുടിപ്പതിന്നെന്തിനാവാം
കാരുണ്യമീശ്വരന്
സ്നേഹമാണെന്മതം
ശാന്തിയെന്സന്ദേശം
മൈത്രിയെന്മാര്ഗ്ഗവും
സാന്ത്വനമെന്സ്പര്ശം
സൌഖ്യമെന്ലക്ഷ്യവും
മിഴിനീര് തുടയ്ക്കുന്ന
കൈകളെന് കൂട്ടുകാര്
വിണ്ണില് പറക്കുന്ന മേഘങ്ങളേ നിങ്ങള്
മണ്ണില് കളിച്ചിരിന്നോരല്ലയോ
മണ്ണിന്റെ നീരായിരുന്നോരല്ലെ നിങ്ങള്
മണ്ണിന്റെ നോവറിവോരല്ലയോ
കാണാമോരോരോപൂവിനുമുള്ളിലു-
മാരും കാണതുള്ളതാം നൊമ്പരം
കാണാമോരോമാനസം തന്നിലു-
മാരും ചൊല്ലാതുള്ളതാം നോവുകള്
വാക്കുരയ്ക്കുന്നത് നാവെന്നിരിയ്ക്കിലും
ശിക്ഷയേല്ക്കില്ലവനതുനിര്ണ്ണയം
പല്ലിനേകിടും ശിക്ഷയെന്നേ കേള്പ്പൂ
നാവിനില്ലൊരുഭയമതിനാലേതും
ആകാരം ചെറുതെന്നാലും ആകാരം വലുതാകിലും
ആങ്കാരം ചെറുതെന്നാലുണ്ടാകാദോഷമൊരിക്കലും
ആങ്കാരം വലുതെന്നാലോ ആകാരം വലുതാകിലും
ആടിത്തളര്ന്നു വീണേപോം ആഴിത്തിരകണക്കിനേ
മരണം മറച്ചില്ലേയിന്നലെക്കണ്ടതും?
പിറന്നതേയില്ലിന്നും നാളെയെന്നുള്ളതും
ഇന്നു നാം കാണുമീനിമിഷത്തിലേ കാണൂ
എന്നും തുടിയ്ക്കുന്നജീവന്റെ സ്പന്ദനം
കാണുന്നവനെ നാം കാണുന്നതുവരെ
കാണുന്നതൊക്കെയും പൊയ്മുഖമല്ലയോ
കാണുന്നവനെ ഞാന് കാണുവാണിത്ര
കാലമായ് കാത്തിരിയ്ക്കുന്നതുമീവിധം
പൊയ്മുഖം കാണുമ്പോള് പേടിച്ചലറുന്ന
പൈതലാണിന്നും ഞാന്, 'വളരുന്ന'തില്ലയോ
പൊയ്വാക്കുരയ്ക്കാനറയ്ക്കുന്നനാവെന്റെ
ശത്രുവോ മിത്രമോ ചൊല്ലെടോ നീ സഖേ
മോഹമുണ്ടാകാമീനദിയ്ക്കൊരുവേളയാ
സഹ്യന്റെ മടിയില് തലവെച്ചുറങ്ങുവാ-
നെങ്കിലും സാദ്ധ്യമല്ലെന്നത്രെയോതുന്നു
കാലത്തിന് കൈയ്യിലെ പാവകളല്ലേ നാം
നാരായണന് താനിവിടുള്ളതാകായാല്
നല്ലതേ കാണാവൂ നല്ലതേ കൈവരൂ
നാലുനാള് ചെന്നാല് നാറിപുഴുക്കുന്ന
നമ്മുടെ ദേഹത്തെയല്ലിന്നുനമ്പേണ്ടൂ
വിഷമമൃതുമാകാം ചിലപ്പോളമൃതുവിഷവുമായെന്നിരിയ്ക്കാം
രണ്ടായാലുമധികമെന്നാല് ദോഷം തന്നെയസംശയം
സ്നേഹമായാലും വിഷമം ദ്വേഷമായാലും വിഷമം
രണ്ടായാലുമുണ്ടാം മനസ്സിന്നു നോവെന്നുള്ളതിലില്ലൊരുസംശയം
എന്നരികേ വന്നെന് കണ്ണുകള് മൂടി
എന്നുടെയൊപ്പമവനിരുന്നു
എന്നേമറന്നു ഞാനെല്ലാം മറന്നുപോയ്
എന്നിലവനെ ഞാന് കണ്ടറിഞ്ഞു
എന്തറിഞ്ഞു കഷ്ടമിന്നവനീവണ്ണം
എന്നെവിട്ടോടുമെന്നോര്ത്തതില്ല
ഇല്ല പരിഭവമെങ്കിലും കണ്ണനോടൊന്നു
നിന്നെ കാണാനാവുമെങ്കില്
എല്ലായിടത്തുമിരിപ്പവനെങ്കിലും
എന്നുള്ളിലെന്നുമേയുള്ളവനെങ്കിലും
കാണാമറയത്തിരിയ്ക്കയല്ലേയവന്
എന്കരളിലെ നോവവനറികയില്ലേ
ജീവിതത്തിലൊരുഭാഗം കൊണ്ടുപോയിന്നലെകളും
മറ്റൊരുഭാഗമതില് നിന്നും നാളെയ്ക്കായ് ചേര്ത്തുവെച്ചു ഞാന്
'ഇന്നി'നായിട്ടെനിയ്ക്കുള്ള നിമിഷങ്ങളുമെന്തിതാ
ഇന്നലെ-നാളെയും ചേര്ന്നുതിന്നുതീര്ക്കുന്നതിപ്പൊഴും ?
ചൊല്ലു നീയിനിയെന്തുഞാനോതണം
ചൊല്ലുവാനിനിയെന്തുള്ളുബാക്കിയായ്
ചൊല്ലിടുന്നു ഞാനെന്തൊക്കെയോ എന്നും
ചൊല്ലുവാനായ് നീ ചൊല്ലുന്നപോല് തന്നെ
മന്ദസ്മേരമോടെന്നെമയക്കി നീ
മന്ദമെന്നെവിട്ടകന്നെന്നതും
സുന്ദരസ്വപ്നവിസ്മയം പോലവേ
പിന്നെ വന്നെന്നെ പുല്കിയണച്ചതും
കണ്ണുനീരില് കുഴഞ്ഞകാലങ്ങളും
കണ്ണുകാട്ടുന്നവിസ്മയദൃശ്യവും
കണ്ണുകാട്ടാതെകാണുന്നതൊക്കെയും
കണ്ടപോലെഞാന് ചൊല്ലിയതല്ല
മാനത്തെ മാരിവില് കണ്ടുനിന്നോട്ടെ ഞാന്
മായയാണെങ്കിലും മാഞ്ഞുപോമെങ്കിലും
കാണുന്നുണ്ടേഴുനിറമതിലെങ്കിലും
കാണുന്നതിന് പൊരുളേകമെന്നുള്ളതും
ചിന്തതന് കാര്മുകില് പെയ്തൊഴിഞ്ഞേ
തെളിയു ബോധാര്ക്കന് ചിദാകാശത്തില്
മാരിവില് കണ്ടതില് മയങ്ങൊല്ല മനമേ
മായയാണിതുമാഞ്ഞുപോയേ മതിയാകൂ
ഇരുളല്ല സത്യം
ഇരുളിലൊളിപ്പതല്ല സത്യം
ഇരുളിന്റെമറതീര്ത്തൊളിപരത്തീടുന്ന
കാരുണ്യമാണത്രെ സത്യം
പൊയ്യല്ല സത്യം
പൊയ്മുഖമല്ല സത്യം
പൊയ്മുഖമൊക്കെയെരിയ്ക്കുന്ന
കത്തുന്നതീജ്വാലയാണത്രെ സത്യം
പാഴാവില്ല സത്യം
പാഴ്വാക്കല്ല സത്യം
വാക്കുമുദിയ്ക്കുമന്തരംഗത്തിലെ
ആദിസ്പന്ദമത്രെ സത്യം
കണ്ണീര് പുഴയല്ല സത്യം
വിരിയും ചിരിയല്ല സത്യം
കരയുന്ന കണ്ണിലും ചിരിതൂകുന്ന ചുണ്ടിലും
തെളിയുന്നജീവന്റെതെളിവത്രെ സത്യം
കൂരിരുള്മൂടുന്നെങ്ങുമെന്നാകിലും
നേര്വഴികാട്ടും വിളക്കുമുണ്ട്
ഓരോ വിളക്കിലും കത്തിജ്വലിയ്ക്കുന്നൊ
രേകപൊരുളാകും സത്യമുണ്ട്
ഓരോവിളക്കിലും കാണുന്നതൊക്കെയും
ഏകമാം സത്യമെന്നറിഞ്ഞീടിലോ
തന്നുള്ളില് തന്നെയും തെളിയുന്നതായ് കാണാം
താനായ് തന്റെയസ്ഥിത്വമായി
താനെന്ന മിഥ്യാഭിമാനമകന്നിടും
താനുമാസത്യമായ് മാറുമത്രെ
തന്നെയീവണ്ണമറിയുവതാണത്രെ
ജീവിതയാത്രതന്നേകലക്ഷ്യം
നാലായിട്ടുള്ളോരുപുരുഷാര്ത്ഥമുള്ളതില്
കാമാര്ത്ഥമിതുരണ്ടിലൊതുങ്ങുന്നുജീവിതം
അര്ത്ഥമില്ലാത്തോണമര്ത്ഥം നിറഞ്ഞിട്ടും
വ്യര്ത്ഥമായ് പോവുന്നുണ്ടെത്രയോ ജീവിതം
കാമാര്ത്തരായിട്ടുന്മത്താരായിട്ടുമിന്നി-
തെത്രയോവ്യര്ത്ഥമായ് തീരുന്നു ജീവിതം
അര്ത്ഥകാമങ്ങളില് ഹോമിച്ചിതെത്രെയ-
നര്ത്ഥങ്ങളിന്നു നാം മുന്നിലായ് കാണുന്നു
ഒരുനാളിലൊരുനേരമുണ്ണാനില്ലാത്തോ-
നൊരുനേരമുണ്ണാനൊരുക്കുകയാകണം
ഒരുപോലെയേവരുമിരുന്നകാലത്തിന്റെ
ഒരുമതന് പെരുമയെ പാടുമോണത്തിന്
ഒരുനാളിലെങ്കിലും ഒരുവനാണെങ്കിലും
എരിയുന്നവയറിലെപശിയടക്കീടുവാന്
കരയുന്നകണ്ണിലെ കണ്ണുനീരൊപ്പുവാന്
ഇനിവരും കാലത്തെയോണത്തിനാവണം
തേവാരബിംബത്തിലാരാരും കാണാതെ
തോരാത്തകണ്ണീരിന്നഭിഷേകമുണ്ടത്രെ
തേവരിന് കണ്ണും നനഞ്ഞുകണ്ണീരിനാല്
തീരാത്തനോവിന്റെ നേരറിവോനല്ലേ?
കൈതപ്രം ദാമോദരന് നമ്പൂതിരിയുടെ 'കൃഷ്ണപക്ഷം ' എന്ന പുസ്തകത്തില്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൂര്വ്വകാലസംബന്ധിയായ 'വാസരം - ഹരിവാസരം ', 'അരുതുകള് മാത്രം ' മുതലായ ചില കവിതകള് വായിയ്ക്കാനിടയായി. അതെന്റെ മനസ്സില് സൃഷ്ടിച്ച അലയൊലിയാണിത്.
മനമടങ്ങീടില് പരമശാന്തിയുണ്ടായ് വരും
ആ ശാന്തിതീര്ത്ഥമത്രേ മണികര്ണ്ണികാഘട്ടം
ജ്ഞാനപ്രവാഹമോ വിമലഗംഗപോലാണുപോല്
ആ കാശിയത്രെ ഞാനെന്നനിജബോധരൂപം
പ്രചോദനം:
മനോനിവൃത്തി പരമോപശാന്തി
സാ തീര്ത്ഥവര്യാ മണികര്ണ്ണികാ ച
ജ്ഞാനപ്രവാഹാ വിമലമാദി ഗംഗാ
സാ കാശികാഹം നിജബോധരൂപഃ
കാശീലേ കാശി കാണുള്ളൂ
കാശിയെന്തും തെളിച്ചീടും
ആ കാശിയാരുകാണുന്നൂ
അവനാം കാശി കാണ്മവന്
പ്രചോദനം:
കാശ്യാം ഹി കാശതേ കാശീ
കാശീ സര്വ്വപ്രകാശികാ
സാ കാശീ വിദിതാ യേന
തേന ദൃഷ്ടാഹി കാശികാ
കണ്ണാലെ കാണില്ലയെങ്കിലും കണ്ണാ നീ-
യെന്നിലെയുള്ക്കണ്ണുതന്നെയല്ലെ
കാതാലെ കേള്പ്പതില്ലെങ്കിലും പ്രാണന്റെ-
യാദ്യന്തസ്പന്ദം നീ തന്നെയല്ലെ
കൈയ്യാലെതൊട്ടറിയാന് വയ്യെനിയ്ക്കെന്നാല്
കൈയ്യിന് കരുത്തു നീ തന്നെയല്ലെ
വര്ണ്ണിയ്ക്കാനാവില്ലെന് നാവിനെന്നാലുമെന്
മൊഴിയാവതെന്നും നീ തന്നെയല്ലെ
എങ്ങും നിറഞ്ഞു നീയെന്നില് നിറഞ്ഞു നീ-
യെന് പ്രാണനായ് നില്പുണ്ടെന്നാകിലും
എന്തിനായെന്നുമേ കാണാമറയ്ക്കുള്ളില്
ഞാനറിയാതെയൊളിച്ചിരുന്നൂ?
തിരയുകയോ തിര പുതുകനവിന് തീരത്തില്
ഒരുതെല്ലുവിശ്രമസുഖനിമിഷം ?
തിരയുകയോ തിര കനിവൊരുഗംഗയായ്
ചൊരിയുന്നകരുണാര്ദ്രപാദയുഗ്മം ?
രാമായണമോര്ക്കെയുള്ളില് തെളിയുന്നു
ഞാനെന്നുഞാനറിവതൊക്കെ
എന്നിലുള്ളിലുണ്ടത്രെ രാമനും സീതയും
രാവണന് തൊട്ടുള്ളരാക്ഷസരും
ഒന്നല്ല രണ്ടല്ല പത്തുതലയുള്ള രാവണന്
ഞാനെന്നഹന്തതന്നെ
മനോബുദ്ധിയാണത്രെ സീതയും രാമനും
ലക്ഷ്മണന് വൈരാഗ്യം തന്നെയത്രെ
ജ്ഞാനസ്വരൂപമായ് കാണുന്നണ്ടെപ്പൊഴും
അഞ്ജനാപുത്രനാം മാരുതിയെ
രാവണമായയാം മാനില് മയങ്ങുന്നു
പാവമെന് മാനസമെത്രകഷ്ടം
മാനസപ്രേരണയാലത്രെ ബുദ്ധിയും
മാനിന് പിറകില് നടന്നകന്നു
ബുദ്ധിയ്ക്കുപിന്നേയകന്നുവൈരാഗ്യവും
മാനസപ്രേരണയാലെ തന്നെ
പ്രച്ഛന്നവേഷത്തിലെത്തുന്നഹന്തതന്
പൊയ്മുഖം മാനസമെന്തറിഞ്ഞു
ജ്ഞാനവൈരാഗ്യസമേതനായ് ബുദ്ധിയാ
മോഹമാം പുരിയിലണയും വരെ
താനെഹന്തതന് മായയെല്ലാം രാമ
ബാണത്തിലൊടുങ്ങിയടങ്ങും വരെ
കാത്തിരിപ്പാണിന്നു ശോകാര്ത്തമാനസം
രാമനിങ്ങണയുന്നസമയം വരെ
പ്രേമാര്ദ്രഹൃദയത്തിന് സ്പന്ദനമറിയാത്തോന്
ഭക്തിയോതുന്നതുമുണ്മയാമോ ?
പ്രേമമതൊന്നുതാനല്ലയോ ഭക്തിയും,
ഭക്തനതുള്വിളിതന്നെയല്ലേ ?
ധാര്ഷ്ട്യമല്ലതുമൂഢപുരോഹിതബദ്ധമാ-
മജ്ഞാനചരടിന്റെ കെട്ടിലല്ല
തട്ടിതകര്ത്തലറിയെത്തുന്നിരുള്വീശും
വൈരകൊടുംകാറ്റുമല്ലതന്നെ
കൂരിരിള്മൂടുമീരാവിതിലാരാവോ
മിന്നലില് ചൂട്ടുമായീവഴിവന്നുപോയ് ?
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചെട്ടും നടുക്കുമാ-
കാര്വര്ണ്ണനാരവനെന്തിനായ് വന്നതോ ?
തോരാതെകണ്ണീരുതൂകുന്നമുകിലിന്റെ
കണ്ണുനീരൊപ്പുമാകൈയ്യാരുടേതാവോ?
കണ്ണീരില് മുങ്ങുമാഭൂവിലും സ്നേഹത്തിന് -
സാന്ത്വനമായ് വന്നതെന്നലിതാരാവോ
തഴുകിതലോടുന്നൊരുകുളിര്കാറ്റുമിവിടില്ല
കുളിര്പെയ്തിറങ്ങുന്നമുകിലെങ്ങുമിവിടില്ല
ചുടുകാറ്റില് പൊരിവെയിലിലെരിയുന്നമരുഭൂവില്
തളരാത്തമനസ്സുള്ളമനുജരുണ്ടിവിടെങ്ങും
ഒരുവരിയിലൊരുവരയാം ഞാനെന്നചിന്തയി-
ലൊതുങ്ങുന്നഹന്തതന്രൂപമാം ഞാനെന്നും
ഒരുവരിയിലൊരുവരയിലൊതുങ്ങുന്നതില്ല പോല്
ഞാനെന്നഹം ബോധരൂപമാം സത്യവും
ചിത്തത്തിലുണരുന്നവാക്കുകളൊക്കെയും
വൃത്തമൊക്കാതെന്നിലുണരുവതെന്തെടോ?
നിത്യവും സാധനചെയ്യാത്തതിന്നാലോ?
സത്യമെന്നുള്ളില് തെളിയാത്തതിന്നാലോ?
ചിത്തത്തില് സത്യപ്രഭതെളിഞ്ഞീടുവാ-
നിത്രയും വൈകുവാന് കാരണമെന്തെടോ?
എത്രയോ ഗഹനമാം സംസാരകൂപത്തി
ലിത്രനാളാണ്ടുപോയെന്നതിനാലാമോ?
തത്രഭവാനുടെ മായ സത്യത്തിനെ
പൊന്മറ തീര്ത്തുമറച്ചതിനാലാമോ ?
നദിയൊഴുകുന്നതെന്തിനായിരിയ്ക്കാമെ-
ന്മനമുരുകുവതുമെന്തിനായിരിയ്ക്കാം
ദിനമുണരുവതുമെന്തിനായിരിയ്ക്കാമൊ-
രുപൂ വിടരുവതുമെന്തിനായിരിയ്ക്കാം?
ഋഷിമൂലവും നദിമുലവും തിരയരുതെന്നാണ് കേട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്. എങ്കിലും തിരയുവാന് പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നത് മാനുഷപ്രകൃതി അഥവാ നിയതി. നദീതീരത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള് സ്വാഭാവികമായി ഉയരുന്ന ചോദ്യം ..എന്തിന്?
കാരണമില്ലാത്തകാര്യത്തിനൊക്കെയും
കാരണം തേടിവലയുവതിതെന്മനം
കാരണപുരുഷനെ കാണുവാനാകാതെ
കാനനം തന്നിലലയുന്നിതെന്മനം
നദിയോടുചോദിച്ചുവതിനറിവീലയത്രേ
ദിനകരനോടുചോദിച്ചുവറിവീലയത്രേ
പൂവിനുമറിയില്ലയിതെന്നത്രെചൊല്ലുന്നു
മനമാകിലേവമുരചെയ്തിട്ടുമൂകവുമായി
ഒരുതുള്ളിനീരിനായ് കാത്തിരിപ്പുണ്ടാരോ
കടലിരുകൈനീട്ടിവിളിപ്പതുണ്ടകലെങ്ങോ
പുതുനാളിനായിവിടെനോമ്പിരിപ്പുണ്ടാരോ
ഒരുതുള്ളിതേനിനായലയുന്നുണ്ടിവിടാരോ
നിയതിയാകാമിതുശുദ്ധപ്രക്രിതിയാകാ-
മൊരുവേളയിതുദൈവഹിതമായിടാം
അറിയാതെയുരുകുന്നകരുണയാകാമെന്
മനതാരിന് വെറുമൊരുതോന്നലാകാം
കാലത്തിന് കാരാഗൃഹത്തിലിന്നും
മൂകം വിതുമ്പുന്നകദനമാണെന്നമ്മ
കാലമടച്ചൊരെന്റെകാതില് കേള്ക്കാത്ത
തേങ്ങലാണെനിയ്ക്കെന്റെയമ്മ
താനേയറിയാതെയെന്നുള്ളില് കിനിയുന്ന
സ്നേഹത്തിന് മധുരമാണെന്റെയമ്മ
തന്റെമകനെന്നും താങ്ങായിനില്ക്കുന്ന
നിത്യസ്നേഹത്തിന് രൂപമാണെന്റെയമ്മ
തേങ്ങുന്നകണ്ണീരുതന്നിലടക്കിയുമോതുന്ന
സാന്ത്വനമാണെന്റെയമ്മ
തേങ്ങുകിലെന്നൊപ്പം തേങ്ങിക്കരയുന്ന
തീരത്തവാല്സല്യമാണെന്റെയമ്മ
എന്തേ കണ്ണീര് നിറഞ്ഞൂ മമമിഴികളി-
ലവസത്യം കണ്ടതില്ലേ ?
എന്തേ വിങ്ങുന്നു ചിത്തമുലകമഖിലവും
ത്വത് കല്പിതം തന്നെയല്ലേ
സത്യമാണച്ഛന് സ്നേഹമാണച്ഛന്
കാരുണ്യത്തിന്നൊരുപേരാണെന്റച്ഛന്
കണ്മുന്നിലുള്ളപ്പോള് കാണാതെയെപ്പൊഴും
കണ്ണില് നിറഞ്ഞൊരാസ്നേഹമാണച്ഛന്
കണ്ണീരുകാട്ടാതെ പുഞ്ചിരിതൂകിയ
കാരുണ്യത്തിന്നൊരുരൂപമാണച്ഛന്
കാണാതിരിയ്ക്കുമ്പോള് കണ്ണുതിരയുന്ന
കാലം മറച്ചൊരുരൂപമാണച്ഛന്
കാണതിരിയ്ക്കുമ്പോള് കണ്ണില്നിറയുന്ന
കണ്ണുനീരിന്നൊരുപേരാണെന്നച്ഛന്
ഒഴുകാത്ത ജലവും വര്ജ്ജ്യം
പകരാത്ത അറിവും വര്ജ്ജ്യം
ചിരിവിടരാത്തമുഖവും വര്ജ്ജ്യം
കനിവുണരാത്തമനവും വര്ജ്ജ്യം
പ്രേമമുണ്ടെനിയ്ക്കുള്ളില്,
കണ്ണനോടതെന്നേയുള്ളൂ
ആസക്തനാണത്രേ ഞാനും,
ഭക്തിയിലെന്നേയുള്ളൂ
മോഹമുണ്ടെനിയ്ക്കുള്ളില്,
മുക്തിയ്ക്കാണെന്നേയുള്ളൂ
ദോഷമുണ്ടെനിയ്ക്കുള്ളില്
നിന്നിലര്പ്പിച്ചുവെന്നേയുള്ളൂ
കണ്ണാ, നിന് കാരുണ്യരൂപത്തെ കാണുമ്പോള്
കണ്ണുകളെന്തേ നിറഞ്ഞുപോയി
കണ്ണില് നിന്രൂപത്തെ കാണുവാനാകാതെ
കണ്ണുനീരിന്മറതീര്ത്തതെന്തേ?
കണ്ണനെ കാണുവാനാകയില്ലെങ്കിലെന്
കണ്ണുകളിന്നെനിയ്ക്കെന്തിനായി
കണ്ണനെ പാടിയുണര്ത്തുവാനല്ലായ്കില്
പിന്നെയെന്നാവെനിയ്ക്കെന്തിനായി
കാതിലോടക്കുഴല് പാട്ടുകേള്ക്കായ്കിലീ
കാതുകളുമെനിയ്ക്കെന്തിനായി
കൈയ്യാലെയര്ച്ചനചെയ്കവയ്യെങ്കിലെന്
കൈയ്യുകളുമെനിയ്ക്കെന്തിനായി
കര്മ്മങ്ങള് നിന്നിലര്പ്പിച്ചതല്ലെങ്കില്
കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്യുവതെന്തിനായി
മാനസം നിന്നാമം മന്ത്രിയ്ക്കയില്ലെങ്കില്
മാനസവുമെനിയ്ക്കെന്തിനായി
കണ്ണില് നിറയുന്ന കണ്ണുനീര് തുള്ളിയില്
കാരുണ്യരൂപന്റെ കൈയൊപ്പുകാണണം
കണ്ണുമറച്ചകക്കണ്ണായമരുന്ന
കാരണരൂപന്റെ കൈയ്യൊപ്പുകാണണം
ആദിത്യബിംബത്തിലമ്പിളിവട്ടത്തി-
ലാകാശനീലിമതന്നിലുമെപ്പൊഴും
ആഴപ്പരപ്പിലുമന്തരംഗത്തിലു-
മാനന്ദരൂപന്റെ കൈയ്യൊപ്പുകാണണം
കാലം കഴിഞ്ഞന്ത്യകാലമണയുമ്പോള്
കേവലാനന്ദസ്വരൂപനെ കാണണം
കണ്ണുനീരില് മറ മാറിയെന് കണ്മുന്നില്
കൈവല്യമേകുന്നരൂപമായ് കാണണം
ആര്ദ്രമാം ചിത്തവും സാന്ദ്രമാം ഭക്തിയും
പ്രാര്ത്ഥനനിര്ഭരമാം നിമിഷങ്ങളും
മാത്രം നിറഞ്ഞതാം ജീവിതമെങ്കിലോ
ഭദ്രമാജന്മവും സിദ്ധസാഫല്യമാം
എന്തിനായ് ജീവന് പിറപ്പതുഭൂമിയില്
എങ്ങിനെയാണതിന്നന്ത്യം വരുന്നതും
എന്തിനായ് ശോകം നിറച്ചതുജീവനില്
കേവലാനന്ദസ്വരൂപനെന്നാകിലും
കാണുന്നകാര്യങ്ങളീവണ്ണമൊക്കെയും
കാണുമ്പോള് ചിന്തയിലാഴുന്നിതെന്മനം
ചോരച്ചുവപ്പാര്ന്നോരന്തവാനം കണ്ടി-
ട്ടാഴിയില് മുങ്ങുമൊരാദിത്യനെന്നപോല്
കാണുന്നകാര്യത്തിന് കാരണം ചിന്തിച്ചു
കാരണം കൂടാതലയുന്നിതെന്മനം
കാര്യമില്ലെന്നറിയുന്നുവെങ്കിലും
കാടുകേറുന്നലയുന്നിതെന്മനം
കാരണമില്ലാതെകാര്യമുണ്ടായിടാ-
യെന്നത്രെയോതുന്നുനൂതനചിന്തകര്
കാര്യങ്ങള് കാരണമെന്നുള്ള ഭേദങ്ങള്
മായയെന്നോതുന്നുവേദശാസ്ത്രങ്ങളും
ചിത്തത്തിലുള്ളോരുചിന്തയിന്നെന്
വാക്കായ് പിറക്കാന് കൊതിയ്ക്കയാണോ ?
മാനത്തുനില്ക്കുമൊരുഗന്ധര്വ്വനേതോ
മാനുഷരൂപം കൊതിയ്ക്കുമെന്നോ ?
എന്നുമെന്നുള്ളത്തിലെന്തിനും സാക്ഷിയായ്
നില്ക്കുന്നോനാരിവന് സര്വ്വസാക്ഷിതാനോ?
സത്യസ്വരൂപനായ് സാക്ഷിസ്വരൂപനായ്
കാണുന്നോനാരിവന് സര്വ്വസാക്ഷിതാനോ?
കാലങ്ങള്മുമ്പൊരുകാലമോര്ക്കുന്നു ഞാന്
ഞാനൊരുകുഞ്ഞായിരുന്നകാലം
മണ്ണില്കളിച്ചുവളര്ന്നകാലം ഞാനും
മണ്ണിനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നകാലം
മണ്ണിനെവിട്ടുപോയിന്നുഞാനും സ്വന്തം
മണ്ണിനെപേടിച്ചിടുന്നകാലം
മണ്ണിനെകാണാതെ കീടാണുവെതന്നെ
കണ്ടുനടുങ്ങുന്നകഷ്ടകാലം
പണ്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ലയോമണ്ണിതില്
കണ്ണില്തെളിയാത്തകീടാണുവത്രയും
മണ്ണില്കളിച്ചുതാനല്ലേവളര്ന്നതും
മണ്ണിന്റെമക്കളായന്നൊക്കെയുള്ളവര്
മണ്ണിനെകണ്ടാല് ഭയക്കുന്നമട്ടിലായ്
മണ്ണില്പിറന്നുള്ള മര്ത്ത്യരുമത്ഭുതം
മണ്ണോട്മണ്ണായിടുന്നവരെന്തേയീ
മണ്ണിനോടിത്രയും പേടിയായ് വാഴുന്നു
പ്രാരബ്ധകര്മ്മഫലത്തില് നിന്നാര്ക്കുമേ
മോചനമില്ലെന്നുചൊല്ലിടുന്നു
എങ്കിലും കഷ്ടമീ കര്മ്മപാശം തന്നില്
മാനുഷരെന്നും വലഞ്ഞിടുന്നു
കര്മ്മത്തിലാണുപോല് നമ്മള്ക്കധികാരം
കര്മ്മഫലങ്ങളിലല്ലേയല്ല
കര്മ്മഫലങ്ങളില് ബദ്ധമായ് മാനസ-
മെന്തിനുപിന്നെയും തേങ്ങിടുന്നു
കര്മ്മം വെടിവതും നല്ലതല്ലെന്നതും
ശാസ്ത്രങ്ങളൊക്കെയുമോതിടുന്നു
കര്മ്മത്തെയല്ല ഫലങ്ങളെയാണത്രെ
എന്നുമേ വര്ജ്ജിക്കവേണ്ടതായി
തന്നില് തെളിച്ചോരു ദീപം
തെല്ലുമറിയാതെ മര്ത്ത്യന്
എല്ലായിടത്തും തിരഞ്ഞു
വല്ലതെ കഷ്ടം വലഞ്ഞു
തന്നുള്ളില് കാണാത്തതൊന്നും
മണ്ണിലും കാണുകയില്ല
വിണ്ണിലും കാണില്ല ചൊല്ലാം
തന് കണ്ണാലെ കാണുമാറായി
നല്ലത് കേള്ക്കുക നല്ലത് കാണുക
നല്ലത് ചെയ്യാനിടവരിക
നല്ലത് ഓര്ക്കുക നല്ലത് ചൊല്ലുക
നല്ലമനസ്സുമുണ്ടായ് വരിക
നല്ലതാമിഭൂവില് നല്ലൊരുമര്ത്ത്യനായ്
തെല്ലിടയാകിലും വാഴുവാനായ്
നല്ലഗുരുത്വമുണ്ടാവണം സല്കര്മ്മം
നല്ലപോല് ചെയ്ത് വസിച്ചീടണം
നല്ലൊരീഭൂവിതില് നല്ലൊരുജീവിതം
നല്കിയോനെയിടയ്ക്കോര്ത്തീടണം
നല്ലതുണ്ടായ് വരുമെന്നുമോര്ത്തീടുകില്
നല്ലഗുരുപാദയുഗ്മങ്ങളും
ദേശവും കാലവും സങ്കല്പസൃഷ്ടിയെന്നോതുന്നശാസ്ത്രങ്ങള് സത്യമെങ്കില്
കണ്ണടച്ചുള്ളില് തെളിഞ്ഞൊരുസങ്കല്പസ്വര്ഗ്ഗത്തില് നിന്നൂര്ന്നിടും കാവ്യഗംഗ
എന്നിലെയെന്നെയും നിന്നിലെ നിന്നെയുമൊന്നായി പുല്കുന്ന പുണ്യഗംഗ
നമ്മളെയൊന്നായ് തീര്ക്കുവാനീമണ്ണിന് പുണ്യമായൊഴുകട്ടെ ഭംഗലേശമെന്യേ
പിടയ്ക്കുന്ന കണ്ണും മിടിയ്ക്കുന്ന നെഞ്ചും
തളര്ന്നുള്ള പാദം വിറയ്ക്കുന്ന കൈയ്യും
സമസ്തം ത്വദ് പാദത്തിലര് പ്പിച്ചുമൂകം
ജപിയ്ക്കുന്നു നിന് നാമമിന്നെന് മനസ്സും
പ്രായമിന്നേറെയായത്രേ
ഭൂമിയാം മാതാവിനെന്നാല്
ഭ്രമണം ചെയ്വതായ് കാണാം
എന്നുമേയുള്ളത് പോലെ
തന്നുള്ളില് നീറുന്ന തീയും
തന്പുത്രര് തന്നോരു നോവും
തെല്ലുമേ കൂസാതെ ചുറ്റി
തീര്ക്കയോ തന് ജീവകാലം?
കര്മ്മത്തില് പാശമറുക്കാന്
കെല്പ്പുള്ള ജീവനിങ്ങുണ്ടോ
പ്രാരബ്ദഭാരമിതയ്യോ
ദുഃഖത്തില് വെന്തേയടങ്ങൂ
കണ്ണുനീര് തിങ്ങും മിഴിയാല്
നിന് ദുഃഖം കാണുവാനാകാ
കണ്ണേ മടങ്ങുകെന്നോതാ-
നെന്നാവിനൊട്ടുമേ വയ്യ
നിന് പുത്രനാണ് ഞാനെന്നാല്
കര്മ്മപാശത്തില് ബദ്ധനായ് ഞാനും
വെന്തെരിഞ്ഞീടുന്നു ശോക-
തീയ്യിലെന്നേ ചൊല്ലിടാവൂ
ഞാനെന്റെന്നോതുമഹന്തമറയ്ക്കുന്നു
നമ്മിലലിഞ്ഞൊരാസത്യമെന്നും
ഞാനെന്നെവിട്ടിട്ടു നിന്നെ തിരയുമ്പോള്
എന്നില് തെളിയുന്നു സത്യമന്ന്
ആ സത്യതെളിവില് തെളിയുന്നു നാമൊക്കെ
രണ്ടല്ലേകമാം സത്യമെന്ന്
ഭേദചിന്തയ്ക്കിടമില്ല നിന്ദ്യമായില്ലൊന്നും
വേറിട്ടുകാണുവാനൊന്നുമില്ല
മുക്കൂനിയാമെന്മനസ്സിന്റെ
മുക്കൂനും തീര്ത്തുണര്ത്തുവാന്
മാമകമധുരാപുരിയി -
ലെത്താന് വൈകുന്നതെന്തു നീ
സ്വസ്ഥാനസ്ഥിതനാം നക്രം
ഗജേന്ദ്രനേയും വലച്ചിടും
സ്വസ്ഥാനം വിട്ടാലതിനെ
നായ പോലും വലച്ചിടും
പ്രചോദനം:
നക്രഃ സ്വസ്ഥാനമാസാദ്യ
ഗജേന്ദ്രമപി കര്ഷതി
സയേവ പ്രസ്ഥിതസ്ഥാനാത്
ശുനോപി പരിഭൂയ
വട്ടം ചുറ്റുന്ന ലോകത്തില്
വട്ടം ചുറ്റുന്ന ജീവന് ഞാന്
വട്ടപൂജ്യത്തിലാണെന്നും
വട്ടത്തില് ചുറ്റിടുന്നോന് ഞാന്
തേളിന്നു വിഷമോ വാലില്
ഈച്ചയ്ക്കോ തന്തലയിലും
തക്ഷകന്റെ വിഷം പല്ലില്
ദുഷ്ടര്ക്കതുസര്വ്വാംഗവും
പ്രചോദനം:
വൃശ്ചികസ്യ വിഷം പുച്ഛം
മക്ഷികായാ : വിഷം ശിര:
തക്ഷകസ്യ വിഷം ദന്തം
സർവ്വാംഗം ദുർജ്ജനസ്യ ച
കണ്ടിട്ടുമേറേ നാളായിന്നു നാം തമ്മില്
കണ്ടാലറിഞ്ഞേക്കുകില്ല
എങ്കിലുമോര്മ്മയില് മായാതെ നില്ക്കുന്നു
പോയി മറഞ്ഞൊരാകാലം
വിദ്യാലയത്തിന്റെ മതിലുകള്ക്കുള്ളില് നാം
ഒന്നിച്ചിരുന്നൊരാക്കാലം
ഒന്നിലും ദുഃഖവും ഭേദവുമില്ലാതെയേവരും
ഒത്തുകളിച്ചൊരാക്കാലം
ഇന്നും മരിക്കാത്തൊരോര്മ്മതന്നാവിനാല്
നേരും നിനക്കായ് മനസ്സും
ജന്മദിനത്തിന്റെ ആശംസകള് സഖേ
നിനക്കെന്നെന്നും നന്മകള് മാത്രം
പലതാം 'ശരി'യെന്നാലും
പലര്ക്കും പലമട്ടിലും
ചിലപ്പോള് ശരിതെറ്റീടാം
തെറ്റോ ശരിയുമായിടാം
എന്നാലും മാറുകില്ലല്ലോ
സത്യം കാലക്രമത്തിലും
മാറില്ലൊരിക്കലും സത്യം
മാറ്റവും സത്യമാകിലും
മാറാതെഴും പൊരുളേകം
മാറാസത്യമെന്നോര്ക്ക നാം
മാറും മാറ്റത്തിനാധാരം
മാറ്റത്തിന് പൊരുളും തഥാ
മാറാതെഴുന്നൊരാ സത്യം
മായ മറയ്പ്പതെങ്കിലും
മാനസത്തിലുണര്ന്നെന്നെ
മാറാതെന്നും തുണയ്ക്കണേ
എരിയുന്ന പകലിലും
തിരയുന്നുണ്ടെങ്കിലും
തിരിയുന്നൊരുലകിലാം
തിരവതെന്നോര്ക്കണം
തിരിക, നിന്നകമേയായ്
അരികിലായ് കണ്ടിടാം
ഇരുളിലും പകലിലും
തെളിയുന്ന ജ്യോതിയായ്
ചക്രവാളത്തിലെ ചോരയെന്തേ
മുറിവേറ്റ സത്യത്തിന് കണ്ണുനീരോ
കേട്ടുമടുത്തൊരാപാഴ്മൊഴികള്
ചൊല്ലുന്നു പിന്നെയും പൈങ്കിളികള്
മറ്റൊരുജീവനെ കണ്ണുനീരില്
കൊന്നൊടുക്കുന്നവന് മര്ത്ത്യനെന്നോ
കണ്ണുനീരില് തെല്ലലിഞ്ഞിടാത്ത-
മര്ത്ത്യന് മൃഗത്തിലും നിന്ദ്യനത്രേ
പാവമെന് കണ്ണുനീര്തുള്ളികള്ക്കി-
ന്നാവുന്നതില്ലൊരുവാക്കുചൊല്ലാന്
തന് സഹജീവിതന് കണ്ണുനീരി-
ന്നൊപ്പാനുണര്ന്നവനെ തൊഴുന്നേന്
ഓര്ത്തുപോകുന്നു ഞാന് കാലങ്ങള് മുമ്പ് നാം
കേട്ടുമറന്നകവിവാക്യങ്ങള് പിന്നെയും
മതമെന്നപേരില് നാം തമ്മില് തലതല്ലി
ചാവാനൊരുങ്ങുമ്പോഴോര്ത്തുപോകുന്നു ഞാന്
മതമെന്നപേരില് നാം പലതായ് പിരിഞ്ഞുടന്
പലതും പറഞ്ഞേറ്റം കലഹിച്ചിടുന്നല്ലോ
മതമിന്നുഹിതമല്ല നാം മാനുഷര്ക്കൊക്കെയും
കലഹിക്കുവാനത് കാരണമാവുകില്
മതമല്ല മദമാണ്, മതമെന്നപേരില് നാം
മനുജനെ തമ്മിലടിപ്പതായ് കാണ്മത്
മതമല്ല മനുജനിന്നേറ്റം ഹിതകരം ഗുരു-
കരുണതന്നാര്ദ്രമാം സാന്ത്വനസ്പര്ശമാം
ഓര്ക്കാം നമുക്കാകവിവര്യനെ തന്നെ
ഓര്ക്കാം നമുക്കാവാക്യങ്ങള് പിന്നെയും
"സ്നേഹിക്കയില്ല ഞാന് നോവുമാത്മാവിനെ
സ്നേഹിച്ചിടാത്തൊരു തത്വശാസ്ത്രത്തെയും "
വായറിയാതുരചെയ്തിടും വാക്കുക-
ളാവും വിധമിഹ ചേര്ത്തെന്നാകില്
ആ വരികളിലായ് കാണും പിഴകളെ
കാരുണ്യാംബുധി തീര്ത്തരുളേണം
മൂടുന്നീരുളീപാരിലതെന്നാല്
രാവാണെന്നങ്ങോര്ത്തുക്ഷമിക്കുക
കൂരിരുള് മൂടിടുമിരവിനുമാകാ
ഗുരുകാരുണ്യതെളിമായ്ക്കാനും
ഇരുളിന് നെഞ്ചുപിളര്ന്നുപിറക്കും
പുതുനാളെന്നതുമോര്ത്തുചിരിക്കുക
ധര്മ്മത്തിന് ച്യുതിവന്നീടുകിലും
ഗുരു ധര്മ്മസ്ഥാപാകനായ് വന്നീടും
ഗര്വ്വത്തില് പൊങ്ങും ശിരസ്സില് പതിക്കും
നിന് പാദങ്ങളാലതിന് ഗര്വ്വം ശമിക്കട്ടെ
എന്നും പിടയ്ക്കുമെന് ചിത്തത്തില് വന്നു നീ
ആനന്ദരൂപനായെന്നും തെളിയുക
അറിയില്ല സോദരാ വ്രിത്തം
പറയുന്നതെന്റെയീചിത്തം
അറിയാതെ തോന്നുന്നതെല്ലാം
പറയാന് തുടിക്കുമെന് ചിത്തം
കണ്ണുതുറക്കുമ്പോള് കാണുന്നലോകത്തില്
ഞാന് തന്നെയെപ്പൊഴും കേന്ദ്രബിന്ദു
ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു സൂര്യനും ചന്ദ്രനും
താരഗണങ്ങളുമെന്റെ ചുറ്റും
സത്യമറിയാതെയന്നു നിനച്ചുപോയ്
ഞാനാണീലോകത്തിന് കേന്ദ്രമെന്ന്
ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന ലോകത്തെ കണ്ടിട്ട്
ഞാനെന്നഹന്തപെരുത്തുവന്നു
ചുട്ടെരിയ്ക്കുന്നൊരാവേനലും വന്നുപോയ്
മനസ്സും മരച്ചുപോം ശൈത്യവും വന്നില്ലേ
എന്നിട്ടുമെന്തെന്നിലിന്നും നിലയ്ക്കാതെ
ഞാനെന്നഹന്തതന് മാമരമുയരുന്നു
ശക്തിമാനാകുന്ന സിംഹത്താനേമേറ്റം
പാവമായീടുന്ന മാന്പേടയേം
പടച്ചതു നീയിങ്ങയച്ചതു നീ, യൊത്തു
ജീവിച്ചീടാനായ് വിധിച്ചതും നീയല്ലോ
കാട്ടിലെരാജനാം സിംഹത്താനൊപ്പം
കാടിന്റെ പൈതലാം മാന്പേടയും
ഒത്തൊരുമിച്ചൊരുകാട്ടിലാമോദമായ്
വാഴുവാനാകാത്തതെന്റെ തമ്പുരാനേ
ജീവനുണ്ടാപത്തെന്നോര്ത്തുഭീതിയില്
കാലം കഴിയ്ക്കുന്നു മാന്പേടകള്
പാവമാമാനിനെകൊന്നപാപത്തിന്റെ
നോവിലെരിയുന്നു സിംഹത്താനും
ചീറ്റും വിഷം പാമ്പും ഭീതിയാലല്ലയോ
തേളുകുത്തുന്നാത്മരക്ഷയ്ക്കുമല്ലയോ
ജീവനേദേഹത്തിലൊട്ടിച്ചുവെച്ചു നീ
തീരാത്തമോഹങ്ങളുള്ളില് നിറച്ചു നീ
തീയാലെരിയുന്ന ദേഹത്തെപോലുമീ
ഞാനെന്നഹന്തതന്രൂപമായ് തീര്ത്തു നീ
എന്നിലെയെന്നെയും മിഥ്യാഭിമാനത്തിന്
മായാത്തമായയാലെന്നും മറച്ചു നീ
എന്തിനായീവിധം തീര്ത്തതീ ഭൂമിയെ
തമ്മിലടിച്ചെല്ലാം തകരുവാനോ
ഒത്തുചേര്ന്നെല്ലാരുമാമോദം വാഴ്വത്
കാണ്മതിനാശിപ്പു ഞാനെന്റെ തമ്പുരാനേ
ക്ഷണികമീലോകം , ഇതില് ക്ഷണികമെന് ജന്മവും
ചപലമെന്മനസിന്റെ വിഫലമാം മോഹവും
ക്ഷണികമല്ലാതെന്തുള്ളതെന്നോര് ക്കില് തെളിയുന്നു
ക്ഷരമില്ലാത്തക്ഷരപുരുഷനായ് സത്യവും
പിഴയ്ക്കാത്തയന്ത്രച്ചുവടിനേക്കാളെന്നും
പിഴയ്ക്കുന്നമാനവപാദം ശരണ്യം മേ
കണ്ണടമൂടിയ കണ്ണിലാണെങ്കിലും കണ്ടിടാം
കണ്ണനെ കാരുണ്യരൂപനെ
തോരാതെപെയ്യുമാമഴകാത്തെഴും പാവം
വേഴാമ്പല് പക്ഷിയണത്രെയീഞാനെന്നും
കാര്മുകില് കാണുമ്പോള് തന്നെ മറന്നാടും
മോഹമാം മായാമയൂരമാകുന്നുണ്ടിതെന്മനം
